Siyah geceler Şiiri - Turğay Çeken

Siyah geceler yaşadım, içi karanlık
İçi üşüten zemherisinde
Siyahım oldun içine sığındığım
Üşümeden karanlığında
Aydınlık, şefkatli, seçici ısıtkanlığında
Yeni sınırımdın kendimi aştığım, sana özel
Farkında olmayan farkındalıklarla istediğim
Gecenin her dördünde bir gül biten gözümde
Şiiri nakaratlaştırdığım, aliterasyon dinginliğinde
İlk aydınlığımsın siyahında karayı görmeden yeşile çalan

İlk kırmızısın bana aşkı anımsatan
Senden önce yakışmayan dünyama
Mıh gibi çakılıp kalmadan, erguvan gölgelerimde
İlk kırmızımsın içimin körünü kora çeviren
İlk kırmızımsın içini pembende sezdiğim
Yana yakıla dokunmaya çabaladığım

Kavruk kişiliğimin gerçeğisin bir senin bildiğin
Mantığımın aşkısın sevdasında güce gelen
Ruhumun sevdasısın aşkında mantık bulan
Gözlerimin feryadısın yeşilinde dile gelen

Sevda denen dilleri yaşatan
İçmeden leyla gecelerde
Aydınlığa dönüşen şafak vakti
Kızıl güneşisin yakmayan
Isıtan yüreğimi
Var oluşunla, benim oluşunla vazgeçemediğim
Benim oluşunla bütünleştiğim

Yazısı şiirimin, şiiri yazımın
Yarısını bekleyen, susamış eksikliğimsin
Aşkıma davet var beklememde
Şiir tutan ellerimde
Şiire, gazele yandığımsın. Başkasını düşünmeden uyku cebelleşmelerimde.