Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Veka gotına veye,
Xere xweşi tüneye,
Bawer kın america,
Gellek zegeli heye.

Hani ya beraberken ne güzel paylaşırdık

Berabarce gülerek beraber ağlaşırdık

Nerdesin bilmiyorum gönül sarayım yıkık

Er ol demekle er olunmuyor
Çakma er olan çakma konuşur
Kirli havalar hiç solunmuyor
Gün gelir onlarda elbet alışır

Varlığı varlığımı anlamlı kılan kadın,
Sevince melek gibi, açılmakta kanadın,
Sevmeye sevilmeye varlığını adadın,
Gülle diken yanyana, senin gül oldu adın.

Bir gün olsun şu yüzümü, neden hala güldürmedin,
Ağlattın yıllar boyunca, acıyıp da gül demedin,
Dikenlerle uğraştırdın, yaralandım, parelendim,
Ellere gül bahçe bahçe, yok mu bana gül demetin.

Kalıcı şeylerdir izler bırakan,
Zaman yağmur gibi dönmeden akan,
Pişmanlık duyandır geriye bakan.
Ektiğini biçer, her insanoğlu

Geçmiş zaman olur ki hayali cihan değer
Hatırlanacak bir şeyler bıraktıysan eğer
Geçmiş geçmişte kaldı tadıyla lezzetiyle
Geçmişten ders çıkarmadıysan ne kıymet değer

Geçmişi taşımak zordur elbet günümüze

Aylarca çağırdım, neden gelmedin,
Düştüğüm halleri, hiç mi bilmedin,
Mektubumda sana, hastayım dedim,

Artık gelsen bile, bana ne fayda,
Sende bulamadım, bir katre vefa,

İhanetin babası, şeytan aleyhi lane,
En son onun filmine, Cehennem olur sahne.

İnsanlık mı para mı
İnsanda ki dara mı
Tekamüle muhalif
Acaba madara mı