Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Mekkede bir gül açtı
Aleme koku saçtı
O misk gibi kokudan
Şeytan durmadan kaçtı

Asla bulunmaz leke

Ji medinı ne gıştime,
Bina güla negırtime,
Dengı Resul nebıstime,

Brindarım, brindarım,
Ez jı tera evindarım,

Evrensel doğrular,
Ne benim,
Ne senin,
Ne de onundur
Elbette herkesin,
Her topluluğundur,

Ezan okundu dostlar geldi namaz saati
Takdire tabi olmuş, hazır bekliyor ati
Kimi sınıfta kalmış kimi bütünlemeli
Kendine hiç güvenme, iste Haktan beratı

FAKİR DOĞUYOR

Bir yanı deniz, Bir yanı kara,
Denize düşmüş bakın fukara,
Beş çocuk evde, biri rehinde,
Fakiri sevmez, şerefsiz para.

Necip Fazıl değilim
Nazım Hikmet hiç değil
Nefsime diyorum ki
Ey asi Hakka eğil

Ey kendini bilmez insan, Neden suçlarsın feleği,
Kendi kendine düşmansın, dön de bir bak yaptığına,
Her bir anın kayıttadır,istersen bilme meleği,
Feleği suçlu görürsen, delil olur saptığına.

Her zerre döndü dönecek, bilmez misin mihverinde,

Her akşam yolumu gözleyen güzel,
Gözünde tüterek özleyen güzel,
Derdime canını, dizleyen güzel,
Canımı canına feda etmem mi?

İtikadi bir konu, dikkati gerekmez mi,
Feleğe yüklenen yük, ispatı istemez mi,
Anlamına müdriksen, istedeğin yere yaz,
Yazan muhattabını, söyle ikna etmez mi,

Ben feleği anlattım, ister yaz ister yazma,

Hala cevap vermiyorsun, yapışmış kemiğe deri,
İster isen sevme beni,benim sevgim gitmez geri,
Yüreğini bir gün bana,açar diye bekliyorum,
Görebilseydi sevgimi,bana derdi gir içeri.

Sevmek bir ilahi duygu,yüreğimin dermanıdır.