Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

SEN DE OYALAN

Dünyada her şey yalan, kimdir yalan olmayan,
Hangi güldür söyleyin, açılıp da solmayan,
Herşeyin bir ömrü var, yoktur ömrü dolmayan,

Kendine saygın varsa, sakın küfretme,
Muhatap saygısızsa, saygısıza benzeme,
Farkın kalır mı söyle, kendini bilmezlerden,
Susma hakkını kullan, adını sen kirletme.

Seni doğuran anayı,huzur evine atarsın,
Sonra kalkar çocuğuna, saygısız diye çatarsın,
Ne ektin ne bekliyorsun, ev bivefa ey hayırsız,
Hangi ahlak dürtüsüyle, huzur içinde yatarsın.

Gözlerimi kamaştırdı, gökyüzündeki yıldızlar,
Sensiz geçen her gecede, inan ki yüreğim sızlar,
Benim gibi onlar yalnız, hasbihal ettim onlarla,
Benim için dertli çalın, ne olur siz dertli sazlar.

Toprak hayat üretiyor,
İnsanoğlu fark etmiyor,
Birer fabrika misali,
Bizden bir şey istemiyor,

Nedir bu hüzün, nedir bu keder,
Sanma ki mevlam, ağlatır bizi,
İnan ki bizi, edecek heder,
Hakka yönel ki, güldürsün bizi,

Seni her gördüğümde yüreğim cız ediyor,
Ne kadar sevdiğimi, bir tek Allah biliyor,
İçin için yüreğim, özleminle eriyor,

Bakışınla ne olur, beni mahkum eyleme,
Sevmiyor olsan bile, ne olursun söyleme,

Bu günümü yarınımı,
Dünde yaşadıklarımı,
Hem aile efradımı,
Benden iyi biliyorsun,

Vema hellektül cinne vel ins, illa liya'büdun,(1)
Ayetin muhatabı olarak, sen ne anladın,
Kâinat yokken onu var eden Allah değil mi?
Böyle olmasına rağmen neden inanmadın,

Geceler karanlık, mehtap istiyor,
Topraklar çatlamış, yağmur istiyor,
Çiçekler tomurcuk, açmak istiyor,
Şu yanan yüreğim,seni istiyor.

Kaybetmiş olsam da, senin yolunu,