Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Urfa Diyarbakır Mardin,
Neden böyle çok şıMardın,
Verdiğin sözde durMadın,
Niçin sesimi duyMadın.

Ne menem bir şey imiş,manda olma isteği,
Neden hiç görmüyorlar,yaşanan tüm gerçeği,
Ya ayakta dimdik dur,ya gir toprak altına,
İstiklâl çiçeğindir,çiğnetme sen çiçeği.

Madımak-Başbağlar

Sıvasın Madımakı Erzincanda başbağlar,
Hem senin hem de benim, yalnız anamız ağlar,
Bu ateş yeter bize, yüreklerimizi dağlar,
Gidenler gitti artık, beni dinlesin sağlar.

Arzın merkezine doğru, iner beş yüz kırk metre,
Yok mudur madencilere, sunulacak bir çare,
Karadon mevkii artık, mezar oldu fakire,
Kim dur diyecek söyleyin, söyleyin ölümlere,

Dört dörtlük insan, var mıdır söyleyin,
Herkesin mutlaka vardır kusuru,
Sakın ha kusursuzum demeyin,
Kusursuzluk Resulluğun unsuru,
Kusur görürseniz de setr eyleyin,
Kusura bakıp, bozmayın huzuru,

Kuran Allah kelamıdır,muhatabı insandır

Ubudiyet tanımıdır,mekanı bu dünyadır

Razı olunacak O'dur,anlatan bunu Kurandır

Kürdü Kürt Türkü Türk bil
Bu takdire hürmettir
Kibri hafızandan sil
Aksi bil ki zulmettir.

İnsanı insan bil, farklı davranma,
Yumuşak yerde dil, yalnış konuşma,
Yalnış olanı sil, doğrudan cayma,

Kulağına küpe, olsun sözlerim,
Zannetme görülmez, görür gözlerim,

Kün diyerek buyurdu
Fe yekün oldu evren
On dört milyar yıl önce
Olmazdı elbet gören
Harikalar fevkinde
Sanînin sanatıydı

Akıl duyar ilgiyi
Almak ister bilgiyi
Nefsin isteklerine
Kullanalım silgiyi