Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Bahçemize gül diktim,
Dibinden ayrık söktüm,
Anam bana darılmış,
Gittim elini öptüm.

Batının mesleği bu onlar insan tüccarı,
Çiçeği sömürürler, bal arısı değiller,
Bunlar sokmayı bilir, tamamı eşek arı,
Batılının elinden, zar etmektedir güller.

Beden ayrı boyut, ruh ayrı boyut,
Birisi somuttur birisi soyut,
Kopacaklar bir gün birbirlerinden,
İster uyanık tut, istersen uyut.

Uyanıkken madde, uyurken mana,

BEDRİ İNCETAHTACI

Bedri İncetahtacı, bir erdem abidesi,
Yaşayarak verirdi, gerekli olan dersi,
Şefkatle dolu idi, mütevazi dıdesi,

Neden çağırmıyorsun, beni kendi yanına,
Gireceğim belkide,ben toprağın bağrına,
Bir daha zor görürsün,çağırsan da gelemem,
Belki bu son görüşüm,belki çıkmam yarına.

Yaşamışım ölmüşüm,sevmemiş isen beni,

Ayakların kaydı kayacak,
Bilinmez ki nerde duracak,
Bastığı yeri tanımayan,
Elbet belasını bulacak,

Her sabah yeni baştan başlarım ben hayata,
Hayattan kaçış için uyku olur bir sota,
Elbet farklı olurdu, koyabilseydik kota,

Boynumuzda bir iple, zaman bizi çekmekte,
İster git ister gitme, yerde sürüklemekte.

Söz olmadan sahip çık söylenene,
Tahir olanı indir düşüncene,
Söz oldu mu çıkar senden tutulmaz,
Görmen için gerek yoktur ölmene.

Bir şehir ki bir memba-i Nebidir
Bir şehir ki dünden daha sabidir
Bir şehir ki elbet Hakka tabidir
Ruha Ruha can verirsin her ruha

Çileyle geçti ömrüm seni felahım sandım
Nerden sana tutuldum,bağlandıkça bağlandım
Ben sana yaklaştıkça sen benden uzaklaştın
Ateşmisin nesin sen ateşten fazla yandım