Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

İster Kürt, ister Türk, ister Arap, isterse çengi,
Her ne olursa olsun insanın dili ve rengi,
Bilinmelidir insanın yine insandır dengi,
Herkesin mutlaka mezarda olacak sengi.(Taş-Mezar Taşı)

ÖDÜNÇ ALMIŞTIM

Topraktan ödünç almıştım,
Benim dediğim bedeni,
Vazgeçilmezim sanmıştım,
Neden görmedim gideni.

Kendini okumazsan neyi okuyacaksın,
İnsan diye aynada, şeytanı bulacaksın.

Konuşmak varken gelin hasbıhal edelim,
Tekamüle adım atmak benim bunda emelim,
Kine de nefrete de, asla yer vermeyelim,
Madem insan doğmuşuz, insanlığı bilelim.

Kendini bulamayan, Allah'ı da bulamaz,
Demesin Müslümanım, o Müslüman olamaz,
Nerden geldip nereye, gittiğini bilmeyen,
İnsan görünse bile, insan dahi kalamaz.

Umuttur hayatın, gülü çiçeği,
Doğumla ölümde, yaşam gerçeği,
Sevgi insanlığın, vazgeçilmezi,
Sevmeyen varlığa insan denir mi.

İnsan robot değil, düşünen varlık,
Yeter ki olmasın, ufukta darlık,
Bilsin ki her insan, kendi gibidir,
İnsani değerde olmalı karlık.

İncinirsen var incin,
Sakın ha sen incitme,
Günaha dalar in cin,
Hiç kimseye kin gütme.

Al al olmuş yanağım, yüzüm kızarmaktadır,
Sevgilim diyemedim, ruhum utanmaktadır,
Seni yürekten sevdim, hep içimde gizledim,
Senden ayrı kalınca, içim sızlamaktadır.

DİYARBAKIR SURLARI

İmdat diye bağırıyor,
Kimi görse çağırıyor,
Yıkılması anlık olay,
Feryadı yürek dağlıyor.