Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

İnsanı tabu yapma, sonra ona taparsın.
Hak yol diye yanılır, eğri yola saparsın,
Hizbüşşeytan olursun, ondan roller kaparsın,
Şirki hafiye girer, hidayetten koparsın.

Halimden anlayan, neden bulunmaz,
Yere düşenlere, tekme vurulmaz,
Mazlum olanlara, dini sorulmaz,

İnsanlık öldü mü, söyleyin bana,
Fatiha okuyun, ölen insana.

Kendini büyük görme,
Kimseye tuzak örme,
Nefsini semirterek,
İnsanlığı öldürme.

İNSANLIĞI ÖLDÜRMEK

Allah belasını versin, ideolojik sevdanın,
Cehenneme yolu vardır, bencillikteki faydanın,
Gözlerini kan bürümüş, batıl olan her davanın,

İnsanın hayırlısı,
Hayırlıdır insana,
İnsanın salihlisi,
Şükür eder ihsana.

Hangi kavim hangi ırk, üstünlük taslıyorsa,
Bilinsin ki en dibi, yaşamakta bu fikir,
Gücü elinde tutup, kendini kasıyorsa,
İnsanlıktan uzaktır, yüreğine dolmuş kir..

Hepimiz Adem(A.S.) deniz, Adem(A.S.) de topraktandır.
Böyle iken söyle neden, nefsini bunca kabarttın,
Sen ki topraktan gelmişsin, kendini neden abarttın,
Geri toprak olacaksın, günahın mı senin artın,

Şeytan da böyle yapmıştı, kendini üstün saymıştı,

Ben haykırmazsam,
Sen haykırmazsan,
Ben seslenmezsem,
Sen seslenmezsen,
Kim haykıracak,
Kim söyleyecek Allah aşkına,

Umuttur hayatın, gülü çiçeği,
Doğumla ölümde, yaşam gerçeği,
Sevgi insanlığın, vazgeçilmezi,
Sevmeyen varlığa insan denir mi.

Kendini bulamayan, Allah'ı da bulamaz,
Demesin Müslümanım, o Müslüman olamaz,
Nerden geldip nereye, gittiğini bilmeyen,
İnsan görünse bile, insan dahi kalamaz.