Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Hani nerede para,
Olmayan için yara,
Şair kitap basamaz,
Ara aslanım ara.

Hayatın bir bölümünü, anlatmakta kitaplar,
Yazılan tüm yazılarda, insanadır hitaplar,
Kağıda saçılan harfler, toplumsal tohum gibi,
Bazen kitaplara uyar, bazen uymaz etaplar.

Ne kötülükler biter, ne de kötü adamlar,
Bazen iblisi bile, çileden çıkarırlar,
İnsan görünümünde, şeytanlaşan insanlar,
Ne Allahtan korkarlar, ne kuldan utanırlar,

Şivan düştü evimize,
Ağıt düştü dilimize,
Sevmekten başka suçum yok,
Göz koydular gölgemize.

Beddua etsem acırım,

Dönülen her cihette, Mevlayı bulacağız,
Buldukça Mevla ile, hep sermest olacağız,
Onsuz bir yer yoktur ki, ondan ayrı olalım,
Onun adıyla aşka korkmadan dalacağız.

İnsani de kalenderdir,
Kardeşiyle beraberdir,
Üstümde gök, altım yerdir,
Kalender deyip geçmeyin,
O da erlerden bir erdir.

Kendini bulamayan, Allah'ı da bulamaz,
Demesin Müslümanım, o Müslüman olamaz,
Nerden geldip nereye, gittiğini bilmeyen,
İnsan görünse bile, insan dahi kalamaz.

Allah Adem Peygambere, herşey'in esmasını öğretti,
Ademden bugüne kadar, seslendirmeler hep devam etti,
Adem ilk insan, ilk Resul, bizler de o'nun çocuklarıyız,
Anamız bir, babamız bir, bu tefrikayı kimler üretti,

İnsan robot değil, düşünen varlık,
Yeter ki olmasın, ufukta darlık,
Bilsin ki her insan, kendi gibidir,
İnsani değerde olmalı karlık.

Umuttur hayatın, gülü çiçeği,
Doğumla ölümde, yaşam gerçeği,
Sevgi insanlığın, vazgeçilmezi,
Sevmeyen varlığa insan denir mi.