Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Önceliğimiz insan,
İnsanlık bize ihsan,
Şeytana ortak olur,
Haksızlıklara susan.

Diri ölmek için var,
Ölüm diri için var,
Mukadderdir her nefse,
Dikdörtgen olan mezar.

Boyun büküp duruşun, sebebi nedir söyle,
Karlar yağmış saçına, bu halin nedir böyle,
Söyler misin kendini, neden düşürdün dile,
Görmedin mi sen gülün, ettiğini bülbüle,

Uğruna ölsem bile, hep seni seveceğim,

Bilmez misin neden oldu, şerefsiz,
Kendi yaptıkları etti, şerefsiz,
Bir şey var sandın, takıldın peşine,
Fark ettin mi, sen de oldun, şerefsiz,

Asuman ağlamakta dökmekte göz yaşını

Güneşle ay nöbette ayırmaz bakışını

Sıra ne zaman gelir bilinmez bir sır gibi

Bizim görmediğimiz, binlerce yıldız kayar,
Buna rağmen insanlar, gökte yıldızlar sayar,
Var olan her nesneye, mutlak verilir ayar,
Hakikatten gafiller, cehaletini dayar,

Sağır kör ve dilsizler, kilitlemiş kapıyı,

Okumuş yazmışların, sorumluluğu büyük,
Düşünüp konuşmazsa, söylediği olur yük,
Sulhu sükunu temin, edemiyorsa sussun,
Düşünmeden söylenen, sözlerin sonu süyük.

Şeytanın yolu kibir,
Kendini sanır tek bir,
Burnundan kıl aldırmaz,
Onun sonu da kabir.

Sonsuzluk aleminin, fani yolcularıyız,
Kendisini arayan, dünya canlılarıyız,
Kendini bulamayan, başka şey aramasın,
Yanlış aramaların, acı sancılarıyız.

İnsan insanlarla vardır,
İNSAN İNSANLARA YARDIR,
HİZMETTEN ALIKOYAN,
Kaybedilen ayardır