Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Asuman ağlamakta dökmekte göz yaşını

Güneşle ay nöbette ayırmaz bakışını

Sıra ne zaman gelir bilinmez bir sır gibi

Okumuş yazmışların, sorumluluğu büyük,
Düşünüp konuşmazsa, söylediği olur yük,
Sulhu sükunu temin, edemiyorsa sussun,
Düşünmeden söylenen, sözlerin sonu süyük.

Kimileri sanıyor, yakıp yıkmak marifet,
Yakıp yıkana sözüm, sen kendini tarif et,
Öyle görülüyor ki, onlarda yok zerafet,
Zerafetine engel olanı durma def et.

Her nereye baksam, sen karşımdasın,
Gözüm senden gayrı, kimseyi görmez,
Herkes güzel amma, sen tarzımdasın,
Olana bitene hiç aklım ermez.

Şeytanın yolu kibir,
Kendini sanır tek bir,
Burnundan kıl aldırmaz,
Onun sonu da kabir.

İnsan insanlarla vardır,
İNSAN İNSANLARA YARDIR,
HİZMETTEN ALIKOYAN,
Kaybedilen ayardır

Sonsuzluk aleminin, fani yolcularıyız,
Kendisini arayan, dünya canlılarıyız,
Kendini bulamayan, başka şey aramasın,
Yanlış aramaların, acı sancılarıyız.

Görünen köyler için kılavuza gerek yok,
Çevre mevre bahane, bunlara karnımız tok,
Varsa hazinenizde insanlık için derman,
Yoksa sizin gibi boş, yalancı doktorlar çok.

UNUTMUŞSUN GALİBA

Unutmuşsun galiba, anlamsız bakıyorsun,
Bu tavrın ile benim içimi yakıyorsun,
Yalan mıydı sözlerin, yalan mıydı sevdiğin,
Sevmiş gibi geçmişi, başıma kakıyorsun.

Yağmur yağmaya başladı,, cama vuruyor kendini,
Gök yüzü neden ağlıyor, neden yıkıyor bendini,

Camı açarsam bizi de, daha da çok ağlatacak,
Yüreğindeki ateşi, katlayarak, artıracak,