Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Kimi gider meyhaneye,
Kimi gider neyhaneye,
Mekanlar anlam yitirir,
Aşkın girdiği haneye.

Gözleri kör edermiş, kulaklarını sağır,
Hırs insanı yuvarlar, çukura ağır ağır,
Buyur istiyor isen, şeytanlarını çağır,
Sonuç alamadın mı, dön de kendine bağır.

Hiçbir şeyi gözünüzde olduğundan fazla büyütmeyin,
Olduğundan fazla büyütürseniz, körlüğe neden olur,
Onun dışında bilin ki başka da birşey göremezsiniz.
Bakar kör olursunuz, böylelikle canavar üretmeyin.

Oyalanır dururuz akşam sabah
Fetvaları veririz her yol mübah
Ben merkezli baktın mı doyamazsın
Bilmelisin her şeyin Rabbi ALLAH

Senin ateşinden gayrı, nasıl yaksın beni ateş,
Senden başkası olamaz, yüreğime ikiz kardeş,
Yokluğun benim yokluğum, varlığın da varlığımdır,
Kalbim senin için çarpar, varlığın oldu bana eş.

İnsan olduğun için düşün,
Senin de olmalıdır düşün,
Düşünmeyen biri olursan,
Bil ki çabuk olur düşüşün.

Ben giderim cumaya

Cumada cem olmaya

Rabbime yalvarmaya

Diyar diyar yar diyar

Gezdim dolaştım diyar

Senin gibi görmedim

Diyarbekir dağlarına, kar yağmaz olmuş,
Yetimlerin çadırına, baykuşlar konmuş,
Gölge veren ağaçları, güneş kurutmuş,

Diyarbekir Diyarbekir, ah Diyarbekir,
İçimdeki ahlar beni, bir gün tüketir.

Kavmiyet tercih değil, İstifa yoktur onda,
Tanışma elbisesi, çıkarılır sonunda.
Anne ve babasını, seçen görülmüş müdür,
Ne artı ne de eksi, değer yok bu konuda.