Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Diyarbekir dağlarına, kar yağmaz olmuş,
Yetimlerin çadırına, baykuşlar konmuş,
Gölge veren ağaçları, güneş kurutmuş,

Diyarbekir Diyarbekir, ah Diyarbekir,
İçimdeki ahlar beni, bir gün tüketir.

İster ana ister baba, yavrusuna şefkatlidir,
Empati yapmayan insan, elmastan daha katıdır.

Dilim değil ismini heceleyen,
Dil ne yapsın emir gelmiş yürekten,
Yüreğimdir seninle geceleyen,
Farkım kalmadı, ağlayan bebekten.

Kavmiyet tercih değil, İstifa yoktur onda,
Tanışma elbisesi, çıkarılır sonunda.
Anne ve babasını, seçen görülmüş müdür,
Ne artı ne de eksi, değer yok bu konuda.

Sevmemi isteme benden,
Sevecek yer mi bıraktın,
Bıktım senin sözlerinden,
Sen kafayı bana taktın.

Peygamberden daha yüksek, ideal sahibi yok,
Bedeviler bile onu, rahatça anlıyordu.
Peygamberlik makamına, erişecek kimse yok,
Peygamberin dudağında, sanki bal damlıyordu.

İnsan Zübde-i alem,
İnsanı yazar kalem,
Farkında olanlara,
Rabbim vermesin elem.

Her sabah yeni bir gün, yeniliklere gebe,
Akşama geldiğinde, bak ne girmiştir cebe,
Tartın ağır gelmişse, yolunu değiştirme,
Tartın hafifse eğer, yuvarlanırsın dibe.

Solunum tükenmiş, çıkmaz nefesi,
Ne yazık almamış, hasta hevesi,
Yüreğimi burkar, sirenin sesi,

Ya şifa dileyin, ya dua edin,
Seyre geldiyseniz, başımdan gidin,

Biliyor musunuz gece, gündüzü uyutuyor,
Gündüz ise geceyi, bir solukta yutuyor,
Gölge geceden eser, gündüzü unutuyor,
Tamamı bizim için, elimizden tutuyor.