Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

İnsan diye yaratıldım,
İnsan içine katıldım,
Terazinin kefesinde,
İnsanlığımla tartıldım.

Verdin bana derdini, dermanı aratırsın,
Dert içinde dermanı, ne güzel yaratırsın,

Bu yürek ayrılığa, asla hiç dayanmadı,
Kerem bile aslıya, benim gibi yanmadı,

Arı olmayan varlıklar,asla insan olamaz,
Kendisi gibi arsızdan, başka bir dost bulamaz,
Fıtrata ters fiillerle, belli olur renkleri,
İnsan doğmuş olsalar da, onlar insan kalamaz.

Dikenler korur gül'ü,
Yaratan görür kul'u,
Ey gönül bilmez misin,
Vahiy aşkın okulu.

Aşkın kalbimde her zaman, yaşadı hep yaşayacak,
Yüreğim bil ki aşkını, yıllar boyu taşıyacak,

Senden seni istiyorum,yakma artık yüreğimi,
Ne olursun kabul eyle, gönlümdeki dileğimi,

Aradığın yar mı, yoksa kendin mi,
Bunca yandıkların, senin derdin mi,
Senden isteneni, ele verdin mi,
Yari değil beni, ben bulamadım,

Önemli olan yürektir,
Beden uzak olabilir,
Yüreği aynı atanlar,
Birbirini bulabilir.

Gece gündüzü sarıyor,
Gündüz geceyi kavrıyor,
Ömrü kemirmek isteyen,
Dünya durmadan dönüyor,

Kendini bilenlere, dünyada rahat yoktur,
Sefayı sürenlere, ölüm en büyük şoktur,
Fukaralar şükreder, zenginler daha ister,
Zenginler aç gözlüdür, fakirin gönlü toktur.

Allahtan gelenler Allaha döner,
Dünya dediğimiz, gurbettir bize,
Her yanan mutlaka, gün gelir söner,
Asla güvenmeyin, ateşinize.

Kendi mihverinde, her nesne döner,