Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Sen yoksun,zannetme ben gülüyorum,
Gözümden,durmadan yaş döküyorum,
Yokluğuna inan, dayanmak çok zor,
Yokluğunla her gün, ben ölüyorum.

Beni nasıl böyle, bırakıp gittin,

Bir olur mu bilenlerle bilmeyenin bakışı

Bir olur mu ikisinin günahlara dalışı

Eşit olmuşsa bilenlerle bilmeyenler günahta

Biliyor musunuz?
Bilmiyor musunuz?
Anlıyor musunuz?
Belki de biliyor
Veyahut bilmiyor
Kimdir üstün olan

Bırak ta nakşedeyim,hafızama resmini,
Ne olur bir kez daha,seyredeyim ben seni,

Bu gidiş gidiş değil,ayrılık kokusu var,
Dönüşün olacak mı,ne olursun söyle yar.

Sana inandım
Aşkına yandım
Senin yolunda
Ben mecnun oldum

Dolandım durdum

Beni vurdun mutlumusun
Ben Rabbime gidiyorum
Halen kinle beslimisin
Ben Rabbime gidiyorum

Benim içim sevgi dolu

Ben kime küsmüşüm, bilmem ben kime,
Derman olamadı, kimse derdime,
Ne kadar dert varsa, gelmiş üstüme,

Sandım ki varmışım, ben de farkına,
Bilmeden girmişim, dünya çarkına,

Ben kimim?
Ben neyim?
Su muyum?
Kan mıyım?
Deri miyim?
Et miyim?

Bahçemizde güller açtı,
Kokusuna doyamadım,
Her bir gül, sanki bir taçtı,
Baş üstüne koyamadım,

Bahçeye güller diktim,
Güle gözyaşı döktüm,
Yar ben senin yüzünden,
O zalıma diz çöktüm,