Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Anam babam Zaza, Zazaca dilim,
Aslını kaybeden haramzadedir,
Üstad beni yermiş, yersin be gülüm,
O da benim gibi, Ademzadedir.

ZİRVESİ
Seviyorum demekten, vazgeçmem hiç bir zaman,
Nasıl mutlu olurum, beni dinlediğin an,
Eğer surat asarsan, arkanı da dönersen,
Volkana düşmüş gibi, beynimden çıkar duman.

Ez jı kesi naxazım, nedın jımıra derman,
Keyf xeşım derdı xüra, ew derde mıra ferman,
Bı xedi nıne ew derd, şükrımın jı xedıra,
Dermanı derda zanım, gühdara veyı zıman.

Cernde araştırmalar yapacaklar yapsınlar,
Acziyeti fark edip, yaradana tapsınlar.
Başka çıkar yolu yok, teslim olmaktan gayrı,
İsterlerse atomu, birbirine çarpsınlar.

Bu nasıl bir çelişkidir anlamıyorum.
Her kim biliyorsa gelsin, bana anlatsın
Parçaladılar inancı, sayamıyorum.
Dinden bi haber olanlar, peki ne yapsın.

Kimi Ehli Sünnettendir, kimisi şii,

Artık sen yoksun yanımda,
Söyle sensiz ne yaparım,
Acılar hep sol yanımda,
Sensiz hayattan koparım,

Aklım dumura uğradı,

Yağmurlar yağıyor, farkında mıyım?
Yürekler köz ateş, yangında mıyım?
Bilmem ki dünyanın, çarkında mıyım?

Hadi gel de bana, sen ne haldesin,
Var mısın yok musun, nerelerdesin.

ÇEKİN ELİNİZİ

Çok çektim dünyadan, artık yorgunum,
Ben kendi kendime bile dargınım,
Sona geldim diye belki durgunum,

İnsanı çürüten, çektiği çile,
Çekenler çileyi, getirmez dile,
Arkası kesilmez, dertlerin bile,

Bu nasıl dünyadır, nasıl yaşamak,
Neden zordur böyle, hayatta kalmak,

Bunca canlı içinde, etim, derim, kemiğim,
Akılla donatıldı, belli oldu kimliğim,
Bazen su gibi aktım, yıktım tüm bentlerimi,
Bazen de baraj oldum, hüzünlendi yüreğim,

Et deri kemik midir, insanı insan kılan,