Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ben deli ben divane,
Olmuş isem kime ne,
Benim bir çift sözüm var,
Sözlerinden dönene,

Sen mehtabım,sen güneşim,sevgilimsin sen benim,
Hülyamda sen,rüyamda sen,yüreğimdesin benim,
Gündüzüm sen gecemde sen,sensin dilimde hecem,
Dışımda sen,içimde sen,sensin bedende tenim.

Sormak isterim bir gün beni sevecekmisin
Cevap vermeden bana dönüp gidecekmisin
Hayır diyeceksen bile ne olur deme bana
Bir ümidim olsun beni öldürecekmisin

Yaşam seninle güzel seninle aydınlık dünyam

Söyleyin gök mü büyüktür,
Yoksa yer mi göğe yüktür,
Yerler göklere dağılmış,
Tüm yerler bölük bölüktür.

Cernde araştırmalar yapacaklar yapsınlar,
Acziyeti fark edip, yaradana tapsınlar.
Başka çıkar yolu yok, teslim olmaktan gayrı,
İsterlerse atomu, birbirine çarpsınlar.

Bu nasıl bir çelişkidir anlamıyorum.
Her kim biliyorsa gelsin, bana anlatsın
Parçaladılar inancı, sayamıyorum.
Dinden bi haber olanlar, peki ne yapsın.

Kimi Ehli Sünnettendir, kimisi şii,

ÇEKİN ELİNİZİ

Çok çektim dünyadan, artık yorgunum,
Ben kendi kendime bile dargınım,
Sona geldim diye belki durgunum,

Yağmurlar yağıyor, farkında mıyım?
Yürekler köz ateş, yangında mıyım?
Bilmem ki dünyanın, çarkında mıyım?

Hadi gel de bana, sen ne haldesin,
Var mısın yok musun, nerelerdesin.

İnsanı çürüten, çektiği çile,
Çekenler çileyi, getirmez dile,
Arkası kesilmez, dertlerin bile,

Bu nasıl dünyadır, nasıl yaşamak,
Neden zordur böyle, hayatta kalmak,

Bunca canlı içinde, etim, derim, kemiğim,
Akılla donatıldı, belli oldu kimliğim,
Bazen su gibi aktım, yıktım tüm bentlerimi,
Bazen de baraj oldum, hüzünlendi yüreğim,

Et deri kemik midir, insanı insan kılan,