Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Dünyası var, dünyası var,
Herkesin bir dünyası var,
Bu gün doğan insanların,
Bilinmez ne gün yası var.

Yazısı var, yazısı var,

Ne sen yan ne ben yanayım,
Ne sen yak, ne ben yakayım,
Ateş sevdalılarına,
Birlikte karşı duralım,
Önce biz insan olalım,
İnsana saygı duyalım,

NEŞET ERTAŞ USTAYA

Garip geldi garip diye andılar,
Güller soldu bülbül yasta be usta,
Sevenlerin gelip sana yandılar,
Seni arıyorum nerdesin Usta.

NEREYE GİDİYORUM

Etrafımda sayısız, koşuşturan gölgeler,
Gürültü kabilinde, anlam yitirmiş sözler,
İçim volkan dışımda, buza kesmiş bölgeler,
Üzerimde buz gibi, oku andıran gözler.

İnsan et, kemik, kan ve sudan mürekkep,
Aynı özellikte, at, deve ve de merkep,
Akıllı olanda bulunmakta edep,
Aklı olmayanı da satmakta celep.

Nağmeler senin için, sanadır tüm hitabım,
Yalnız seni anlatır, okuduğum kitabım,
Gölgeler kabul etmez, ruhuma sensin tab'ım,

Kulağım yalnız sende, sesine hasret bu gün,
Sesini duyduğumda, olur bayramla düğün.

Nasıl şükretmem, ayak verdin el verdin,
Türlü türlü nimetler, benim önüme serdin,
Akıl verip de donattın, bünyesini her ferdin,
Sana nasıl şükretmesin acz içinde bu kulun.

Güneş ile aydınlattın, al sana gündüz dedin,

Nasıl şükür etmem ki, verdin bize el ayak,
Tüm canlı varlıklardan, bizlere çektin kıyak,
Akıl denen nimetle, tezyin eyledin bizi,
Kainatta her zerre, mütemmim birer uyak,

Ellerimi açmışım, duacıyım duacı,

DÜN GİTTİ

Ey sesimi duyanlar,
Uyuyup uyananlar,
Fani olan dünyaya,
Zamk gibi yapışanlar.

Gönül sesimin telleri akort tutmuyor,
Dönüp aklıma yönelttim, baktım yutmuyor,
Belleğimde ki kayıtlar, hiç unutmuyor,
İnsan kendi kendisini, neden aldatır.

Akıl sahipleri bir kez, yanlışa düşer,