Sinan Bayram Şiirleri - Şair Sinan Bayram

Aşk dediğin sana benziyor be gonca gülüm
ben topraktaki ölüye benzesem de
yaşamak sensiz olmuyor anla işte
seninle de asla yetmiyor biliyorsun

Bana kimse cehennemce bakmadı

Bir adam vardı aşkı layığıyla yaşamak isteyen
bir iki çift göz vardı gönlünü hoş edip dilini lal eden
adam her ne kadar bu düğümü açmak istese de olmuyor
düğüm açılmıyor adam aşk içinde çaresiz halde
ama dur aşık adam çaresiz kalmaz vardır elbet bununda bir yolu
güzel kız adamdan bir haber bekler oda aşıktır

Zaman kanıyor mevsimim kayıp
Vicdanlar sağır kuyularım kör
Sevdam kendi ırmağına akıyor
Bir masumiyet arıyorum kendimce

Kördüğüm olmuş yaşamım

Bugün sevgililer günü sevgilim
Bugün diğer günlerden daha acı yani
Çünkü sen yoksun kalbimin mührü gözlerin yok
Biliyorum sende bugünün acısını yaşıyorsun
Çünkü uzaklar yine başrol de
İnan şu an ki halimi bilemezsin tahmin bile edemezsin

Ben diye bir şey yok anladım
sende ulaşılmazsın ne olacak
bu hasretlik nasıl son bulacak
bu aciz kulun nasıl kurtulacak

Sen varsın gönül mabedinde

Bir beni mi öldürmeyeceksin
bu cehenneme emanet edip aldırmadan
bir bana mı küsmeyeceksin
öylece yokluğa terk edip hiç sarsılmadan
bir beni mi unutmayacaksın
gözyaşlarıyla benim yüreğimi dağlayarak

Savrulduğum yerden ulaşmak istiyorum sana
Yani candan gönlümdeki ateşin azabından
Sen uçurum oldun bana aşkın ufkunda
Ben düşmek istemesem de yine tutundum kıyılarına

Tutulmak nedir bilir misin aşkın resmini çizersin

Tutulmuşum gidemiyorum ötelere
Yine yanıyorum ufuktaki ahu yare
Küs olmadım tutsak halde sevgiye
Vurgunum sinemde saklı güllere

Hesapta yoktu böyle bir yaralanma

Aşk teslim zamanıdır
gül aşkın canıdır
sır gerçek kapısıdır
vakit vuslat vaktidir

Ebediyetim aşk dirilmektir

ferman dinlemez tutsak ömürlerin vurgun yarası
baharlarda maziler konuşur yangın vakti kan kızılı
ayaz gecelerde suskunlaşır sevda dönülmezin hazanı
savrulunca bir avuç toprak bile sararıp kalmadı

kör kuyularda kendini yitirenlerin özü yokluk