Ben zaten siyahım,
siz beni karalayamazsınız.
Gecenin en koyu yerinden geldim,
üstüme gölge düşürerek
beni daha karanlık yapamazsınız.
Çok söz söylediniz ardımdan,
çok taş attınız sessizliğime.
Ben sustukça kendinizi haklı sandınız,
oysa ben her susuşumda
biraz daha büyüdüm içimde.
Ben zaten siyahım,
gecenin rengini taşıyorum üzerimde.
Kırılmış yanlarım var belki,
ama hiçbiriniz
yıkamadınız dimdik duran tarafımı.
Beni küçültmek için söylediğiniz her söz,
duvarlarıma bir tuğla daha koydu.
Siz beni eksiltmeye çalışırken,
ben kendimi yeniden kurdum.
Karanlıktan korkmadım hiçbir zaman,
çünkü karanlık bana yabancı değil.
Ben yıldızların görünmediği gecelerde bile
kendi ışığımı aramayı öğrendim.
Beni karalamak istiyorsanız,
buyurun, ne kadarınız yetiyorsa…
Ama bilin ki
sizin sürdüğünüz her siyah,
benim üzerimde zaten vardı.
Ben zaten siyahım,
ama ruhumda hâlâ gökyüzü var.
Yaralarım var, evet,
ama her yara
beni biraz daha ben yaptı.
Ne adımı silebilirsiniz,
ne geçmişimi değiştirebilirsiniz.
Ben düştüğüm yerlerden kalktım,
siz uzaktan bakarken
ben kendimi yeniden yazdım.
Şimdi istediğiniz kadar konuşun,
istediğiniz kadar hüküm verin.
Ben kim olduğumu biliyorum.
Sizin çizdiğiniz portre değilim ben,
kendi ellerimle çizdiğim hayatım.
Ben zaten siyahım…
Siz beni karalayamazsınız.
Çünkü ben karanlığın içinden geçtim,
ama karanlığa dönüşmedim.
Ve şunuda unutmayın;ki
bazı insanlar gece gibidir,
onları karartamazsınız.
Çünkü onlar
karanlığın kendisinden doğmuştur.
Kayıt Tarihi : 25.09.2026 11:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!