Sen beni unuttun,
Ben seni içimden sökemedim.
Gittiğin o gün durdu zaman,
Saat bile çalışmadı.
Bir tek kalbim atıyordu, o da seni bırakmadı.
Perdeler kapalı kaldı, güneş bile içeri girmedi,
Senin girdiğin eve hiçbir ışık yetmedi.
Adını anmak zor şimdi, dilime ağır geliyor,
Bir zamanlar gizlediğim her şey
Şimdi içimde ölüyor.
İnsan herkesi kaybetmez, bazıları içinde taşınmaya mahkum edilir;
Ne unutulabilir ne de yeniden yaşanabilir.
Sen benim içimde kalan en uzun vedasın.
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
Ben hâlâ sendeyim, sen benden gittin,
Kalbim sen diye kendi kendini bitirdi.
Bir yanım sustu, bir yanım ağlar,
Sen mutluysan ben yine yanarım.
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
Sokaklar seni anlatıyor şimdi, her köşe bir hatıra,
Geçemedim hiçbir yerden, takıldım aynı anılara.
Gözlerin hâlâ aklımda ama bana bakmıyor,
Ben seni hiç bırakmadım,
Sen beni hiç tanımıyorsun, bir fotoğrafa sığdırdık.
Meğer aşk dediğimiz şey bir kişinin gidişiymiş...
En çok da yarım kalanlar acıtır;
Tam olsaydı biterdi belki ama şimdi
Her gece aynı yerden kırılıyorum.
Gel desen gelemeyeceksin, biliyorum.
Sustum, kal desem kalamayacaksın, biliyorum, yandım.
Ben seni severken kendimi kaybettim,
Sen giderken bile beni düşünmedin.
Ben hâlâ sendeyim, sen çok uzaksın,
Kalbim ellerinde ama sen başkasın.
Bir ben kaldım, bir de acılar,
Sen unuttun, ben yaşadım.
Bazı insanlar gitmez aslında,
Sadece seninle kalmayı bırakır.
Ve sen herkese anlatamazsın bunu,
Çünkü en çok sevdiğin, en çok eksik olandır.
Sen beni unuttun,
Ben seni içimden sökemedim.
Kayıt Tarihi : 28.09.2026 12:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!