ÇOCUKLUĞUM
gelincik kırmızısı boyalıydı
rüzgarların savurduğu yapraklar
hayalinde rengini alıp gitti
bir sap üzerinde sallanan kocaman bir baş
bir dağın yamacına sığınmış
ben paristeyken
bir yerlerdeyim gözlerim kapalı
hayallerimde her halde bu koku
senden sinmiş bana yılların yokluğu
unutmanın tek çare olduğu
hayatta
unutamamak
nasıl bir acıdır hiç düşündün mü
her akşam çöktüğünde gözlerine
silik bir hayali
Çağırsan gelirim dedi
sadece bir nefes uzaktan
söyleten belki aşk belki hasret
yada bir fincan kahveden ibaret
gönül duymak istediğinde
benim duyduğumdan ayrı
Bir duvar örelim
karanlığa,yalana
küçük bir dere aksın
kuş seslerinin türkülerine
ses katsın doğadan
bahçenin köşesi olsun
beni oku
ben umutsuz aşkın
mısraları değilim
bir çınarda değilim
devasa asırlık
hayatım yaşanmış
Belki bir gün
karşılaşırsak yolda
karşı kaldırıma geçme sakın
yanımdan geç
o bile yeter
onca hasrete
beklemekle geçer
kısacık bir ömür
neleri bekledik
sor hele kendine
sabahı bile bekledik
zaten olacaktı
Bekliyorum
beni arayacağın o sabaha
kaç gece daha var
unutma diye bıraktığım
kahkahaları hatırlayıp aramana
bitmez denen zaman iki kelime
yoklarımı taşıdım yıllarıma
varımı yoğumu önüne döktükten sonra
bir köşesinde gülümdüm bahçemin
eller duvar çevirmiş görmedim geçtim
gençlik be belalım
hala her sabah gözüm yolun köşesinde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!