### ŞİİR
Şiir dediğin birkaç kelimenin yan yana gelmesi değil…
Bazen bir insanın içine attığı çığlıktır, bazen kimse duymasın diye yastığa gömdüğü gözyaşı.
Bazen gidene söylenemeyen son sözdür, bazen kalana duyulan öfke, bazen de insanın kendi kendine bile itiraf edemediği o derin yalnızlık…
Ben şiiri kitaplarda öğrenmedim. Ben şiiri gecelerden öğrendim. Uykunun gözlerimden kaçtığı, hatıraların yakama yapıştığı, içimdeki yangını kimsenin görmediği o uzun gecelerden…
Her dizeye biraz ömrümü bıraktım, her kelimeye biraz kendimi gömdüm. Okuyan aşk sandı, oysa ben bir insanın içinde nasıl yavaş yavaş öldüğünü yazdım.
Kimi şiirlerimi sevdaya yazdım, kimi ihanetin yüzüne söyledim. Kimi dizelerimde bir babayı aradım, kimi gecelerde annemin duasına sığındım. Kimi zaman dünyaya küstüm, kimi zaman kendime…
Ve her defasında kalemi elime aldım.
Çünkü anlatamadığım ne varsa kâğıt dinledi beni. İnsanlar susturdu, hayat yordu, zaman değiştirdi belki beni…
Ama bir kâğıt bile derdimi anlatırken sözümü kesmedi.
Şimdi soruyorlar bana: Neden bu kadar acı yazıyorsun?
Nereden bilsinler… Benim bazı cümlelerim yaşanmış, bazı kelimelerim yaralı, bazı şiirlerim mezar taşı gibi.
Ben yazarken yalnızca mürekkep akmıyor, bir ömür akıyor parmaklarımdan. Her nokta bir vedam, her virgül yarım kalmışlığım, her şiir biraz daha eksilişim…
Belki bir gün bu kalem de susacak. Defterim kapanacak, adım eski bir hatıra olacak.
Ama bir yerde biri benim dizelerimi okuyup gözlerini kaçırırsa…
İşte o zaman anlayacağım: Ben boşuna yaşamamışım. Bir yabancının yüreğine bile dokunabilmişim.
Çünkü şiir, şairin kendini anlattığı yer değil yalnızca…
Bir başkasının söyleyemediği acıyı kendi kelimelerinde bulduğu yerdir.
Ve ben…
Ben hâlâ yazıyorum. Çünkü içimde susturamadığım bir hayat var.
— DELİNİN BİRİ HAMZA CAYMAZ
Kayıt Tarihi : 20.10.2026 01:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!