Sığmayan Sevda Şiiri - İshak Köseoğlu

Minicik bir hayata sığıyorsun da,
benim hayatıma nasıl sığmıyorsun?

Bir kalp kaç kişiyi taşıyabilir ki?
Ben içine seni, özlemi, umutları, yarım kalmış yarınları sığdırdım.
Sen ise bana ait küçücük bir köşe bile bulamadın kendinde.

Ateş aşar dağları derler,
denizler taşar kıyılarından,
kökler kayaları yarıp gün ışığına ulaşır.

Nasıl oldu da sana gelen yollar
mutluluğa varamadı?

Ben sana doğru yürürken ömrüm eskidi.
Mevsimler geçti üzerimden.
Saçlarıma akşamlar düştü.
Ellerime bekleyişler yerleşti.

Sen hâlâ uzaktın.

Oysa ne çok yer açmıştım sana.
Çocukluğumdan bir oda vermiştim.
En güzel düşlerimi bırakmıştım avuçlarına.
Geleceğimin kapısını açık unutmuştum gelir diye.

Ama sen,

bir misafir gibi bile uğramadın kaderime.

Bazen düşünüyorum...

Bir insan bir şehre sığar,
bir şehir bir ülkeye,
bir ülke bir dünyaya.

Dünya bile uzayın sonsuzluğunda kaybolurken,

ben nasıl oldu da seni kalbime sığdırdım da
sen beni hayatına sığdıramadın?

Belki mesele sığmak değildi.

Belki sen hiç yer açmadın bana.

Ben ise sana yer açabilmek için
kendimden vazgeçtim.

Biraz çocukluğumu çıkardım içimden.
Biraz gururumu.
Biraz uykularımı.
Biraz da kendimi.

Sonunda fark ettim ki,

sana yer açtıkça eksilen benmişim.

Ve ne acıdır...

Ben seni kaybettiğim gün yıkılmadım.

Beni asıl yıkan,

uğruna kendimden vazgeçtiğim birinin,

bende kalacak kadar bile kalmaması oldu.

Şimdi geceleri göğe bakıyorum.

Yıldızlar birbirinden milyonlarca kilometre uzakta,

yine de aynı gökyüzünde durabiliyorlar.

Biz ise bir zamanlar aynı kalpte yaşadık sanmıştık kendimizi,

meğer birbirimize ulaşamayacak kadar uzakmışız.

Ve galiba aşkın en acı tarafı bu:

İnsan bir ömre sığabiliyor da,
sevdiği insanın hayatına sığamıyor.