Seyrani Göl Şiirleri - Şair Seyrani Göl

Artık tutmuyorum seni
kalbimin köhne raflarında.
Ne resmini saklıyorum,
ne cümlelerini.
Kendime
unuttuğum yerden

Bir zamanlar
canımı yakan ne varsa
adını unutmadan
izini siliyorum artık.

Çünkü unutmak değil,

Olmadı.
Ve artık
olmasın da istemiyorum.

Bazı şeyler
yarım kalsa da güzel.

Kaçıncı uyanışım bu?
Kaçıncı, yüzünü aklıma getiremeyişim...
Gözlerin ela mıydı?
Gülüşünde gamzeler saklı mıydı?

Neydi hüznün?

Koy bir kadeh daha, saki...
Bu geceyi değil,
bu ömrü unutmam gerek,
Unutamadıklarımı da…
Bir ad,
bir bakış,

Düşündü düşündü,
Ve dedi ki;
Kadın eli değmeli.
Herşeye kadın eli değmeli.

Bir vazoya çiçek gibi,

Kadın gittikten sonra
ev, önce sesini unuttu.
Kapılar çalmadı artık,
telefon sustu,
çay bile tek kişilik dem olmamaya başladı.

Benim hayallerim sınırsız,
ve sen varsın kollarımda.
Bir arzu, bir şevk, bir iç yangını...

Kokun sinmiş uzun gecelere,
aklım, arzularım,

Bir rüyaydı,
ama uyanmakla uyanmamak arasında değildi.
Zaten uzun süredir uyanık mıydı,
uykuda mıydı
bilmiyordu.

Benim adım yalnızca ana değil,
yalnızca eş, bacı değil.
Benim adım emektir,
benim adım özgürlüktür,
benim adım insanlığın yarısıdır.