Gözlerimi açtım bir seher vaktinde,
Aralandı ömrün camdan perdesi.
Kimi zaman bir bahar neşesi,
Kimi zaman hüzündür hayat penceresi.
Sokaktan geçenler koşan çocuklar,
Gel gidelim bu şehirden yüreğim,
Gün doğarken taze kuş sesleriyle.
Varsın geride kalsın acı hatıralar,
Gidelim yepyeni huzurlu bir şehre.
Acıları hüzünleri dertleri gömelim,
Ne sen beni anladın, ne ben seni yar.
Zaman ikimizi tüketti bir bir.
Sert esen rüzgarla savruldu yıllar,
Umutlar tükendi bitti sevdalar.
Döküldü yapraklar bağımız soldu,
Gözü kördür görmez kalbin özünü,
Karanlığa dönmüş her bir sözünü.
İnsanı hor ve hakir gören cahiller,
Bilemez aleminin gerçek yüzünü.
Çamurdan can buldu,üflendi nefes,
Kuşlar kadardı benim kalbim,
Gökyüzü kadar sevdim seni,
Ne zaman senin şehrini düşünsem,
Bir sürü Kuşlar havalaniyor yüreğimden.
Cok sevmiştim seni meğer körü körüne,
Sevdiğim kadar sevilirim sanmıştım.
Bırakmıştım ruhumu bir hayal nehrine,
Her tatlı tebessümün gerçek aşka saymistim.
Bilseydim eğer böyle vefasız olduğunu,
Sen yoksun hüzün var bu şehirde,
Yanlız geziyorum aklımda yine sen.
Unutturamaz bana seni zaman,
Silemez hatıraları kalbimden.
Seher yeli getiriyor özlemlerini,
Sessizce çalındı gençliğimin yılları,
Hangi rüzgar götürdü masum çocukluğu.
Geçip gitti ömrümün en güzel baharları,
İçimde bir uktedir o günlerin Yokluğu.
Yıllarca yükünü taşıdım kırık düşlerin,
Ne rüzgarlar geçti bu dalın üzerinden,
Ne hazanlar gördü bu yorgun yürek.
Ama bir an bile şüphe etmedi özünden,
Sadakat sessizce beklemeyi bilmek.
Toprak suya nasıl sadık ve muhtaçsa,
Bir ceviz ağacının gölgesinde zaman,
Durur da usulca yüzüne bakar.
Orada ne bir sitem vardır ne de yalan ,
Toprağın koynundan berrak bir su akar.
Babamın elinin değdiği o geniş bahçe,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!