Sen ve ben ertelerken hayatı,
Fırtınalar koptu sustuğumuz yerde.
Zaman çaldı elimizden en güzel vaadi,
Kavuşup seninle biz olamadık sevgili.
Dalgalar çekildi kıyılar tenha,
İnsan bir emanettir şu koskoca evrende,
Bir nefeslik sükuttur,bir zarif duruş.
Güzellik ararsan ne tende saklıdır ne mülkte,
Güzellik bir kalbe sevgiyle dokunuş.
Hayat,hırsların Uzağında bir bahçedir aslında,
Geçip gider mevsimler insan yaşlanır elbet,
Değişir sokakların, evlerin rengi yüzü.
Ama leylak dalında bitmez o eski davet,
Her mayıs ayında aynı neşeyle selamlar güzü.
Bir bahçe içinde bir taşın kıyısında,
Bir çocuk koşar düşlerimde yalınayak,
Tozlu yollarında memleketimin.
Zaman sanki orda durmuş uyanarak,
Kokusu burnumda tüter o eski evin.
Pencereden bakar o güler yüzler,
Bir rüzgar eserde savunur yaprağı
Unutur dallar sığındığı o yeşil bağı.
Ama vefadir tutan o kutsal toprağı,
Geçsede yıllar silinmez gönlün aki.
Ne bir borçtur vefa ne süslü bir kelam
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!