Serencâm Şiiri - Huntürk Han

Bir sabah uyandım, yıllar önümde, Çocukluğum kalmıştı uzak bir günde. Ne çok şey değişmiş insanın ömründe, Meğer hayat, dönüp kendini aramakmış. Gençliğinin ateşi diner zamanla, Düşlerinin yerini düşünce alır. İnsan büyüdükçe anlar dünyayı, Her kazanç yanında bir bedel taşır. Nice yüzler gördüm de yıllar boyunca, Kimi gönül aldı, kimi yaraladı. Kimi bir ömrünü sevdaya verdi, Kimi sevdiğini kendi elleriyle kaybetti. Ne malın kıymeti, ne tacın kalır, Gün gelir saraylar virana kalır. İnsan ne yaşarsa gönlünde kalır, Ömür, kendisine dönünce bilinir. Bir gün aynaların hükmü değişir, Gençlik dediğin de bir anda geçer. Dünya ne verirsen onu geri ister, İnsan sonunda kendi hesabını öder. Sonra bir akşamdır, gökyüzü kararır, Bir kapı kapanır, bir başka açılır. İnsan bu dünyadan ne ile ayrılır? Adı değil, gönüllerdeki hâli kalır. Ve ben, son nefes göğsüme dolunca, Ne dünün peşinden, ne yarın sorunca; Başımı koyarım toprağın bağrına, “Yaşadım.” derim… gerisi Allah’a kalır. HUNTÜRK