Sen Vazgeçsen De Şiiri - Özcan İşler 2

Sen her "vazgeçtim" dediğinde
dalga dalga vurdu sözlerin sığındığın o adaya.
Sen söndürmeye çalıştın içindeki o eski sızıyı,
bense bıraktığın tütün dumanında
seni heceledim yeniden, sessizce...

Parmaklarını yakan o kor, benim sinemdir aslında.
"Denizi yakmalı" diyorsun ya,
yakmaya kıyamadığın o derin okyanus benim.
Sen kendini bir yalnızlığa mahkûm ederken
ben o adanın etrafında çaresiz bir limandım.

Bazen gölgene yürürüm, bilirsin,
ufka daldığın o zamansız, o rüzgârlı anlarda.
Rengin sararır, bilirim,
ve inan senin kanın çekildikçe damarlarından
benim dünyam alabora olur orada.

Sorgulama bu aşkı sevgili,
bu zaten kendi rızamızla girdiğimiz bir hücre.
Dermanı olmayan dert dediğin,
bizim tek gerçeğimiz artık.
Sen gitmek istedikçe sarar ruhunu bu delilik,
aynı yangında küle dönmeyi bekleriz ikimiz de.

Savur küllerini şimdi istersen uçurumlardan,
Nasılsa her rüzgâr seni yine bana getirecek.
Ayrılık dediğin ne ki, kopmak mı candan?
Bu yangın bittiğinde ikimizden bir nehir akacak.

İster sulara göm o adayı,
ister ateşe ver tüm denizleri...
Vazgeçmek, hayattan kopmaktır bu saatten sonra.
Ölüm bile silemez içimizde kök salan bu izi.
Sen vazgeçtim desen de sevgili,
ben senden vazgeçemedim, vazgeçemem asla.

Özcan İşler