Sen geldinya Şiiri - Süleyman Özgüven

SEN GELDİN YA

Sen geldin ya kalbime,
Gönlümde petek tuttu.
Her bakışında, her gülüşünde,
Bir arı gelip biraz bal bıraktı gönlüme sevdiğim.

Seninle değişti gönlümün mevsimi,
Çiçek açtı içimde kurumuş dallarım.
Her sabah adınla uyanır oldu yüreğim,
Her gece senin hayalinle dolar kalbim.

Sen bir gülümsesen, bahar gelir gönlüme,
Bir bakışın yeter, bin çiçek açar içimde.
Sanki her çiçeğe bir arı konar yüreğimde,
Her biri biraz daha bal bırakır sevginin peteğine.

Öyle güzel yer ettin ki kalbimde,
Sana ayrılmış bir köşe değil, koca bir dünya var içimde.
Ne zaman gözlerin gözlerime değse,
Binlerce arı kanat çırpar gönlümün derinliklerinde.

Sen geldin, gönlümün boş kalan petekleri doldu,
Yıllardır susan yüreğim seninle yeniden konuştu.
Bir damla sevgin düştü kalbimin toprağına,
Koca bir sevda bahçesi yeşerdi yüreğimde.

Şimdi sen bu sevdanın saklı bal kent'isin,
Her damlasını yüreğimin en güzel yerine taşıyorsun.
Ne arının emeğinden vazgeçerim ne peteğimden,
Ne de senin gönlüme bıraktığın o güzel sevginden.

Sen hep böyle bak bana sevdiğim,
Hep böyle gül, çiçeklensin gönlümün bahçesi.
Çünkü sen geldin geleli anladımki,
Bir insanın kalbi de sevdayla petek tutarmış meğer.

Sen benim gönlümde duran en güzel çiçeksin,
Ben de senin sevginle bal tutan peteğinim.
Yeter ki eksilmesin gönlünden bana düşen sevgi,
Ben bir ömür senin aşkınla bal doldurayım yüreğimi sevdigim