Aşkın oduna düştüm
Kül oldu fani tenim.
Bencillik hırkasını yırtıp
Hakkın yolunu seçtim
Hırsın zincirin kırdım,
Mânâ denizine daldım.
Dünya mülkünden geçip
Bir lokma bir hırkayı seçtim.
Aşk imiş canın özünde.
Silindim dünya gözünde,
Yürürüm Rabb’ın izinde
Gönlüme sultanı seçtim.
Toprak olacak bu tenim,
Bedenden ayrılınca tinim
Işıklar içinde uyusun diye
Rabb’e giden yolu seçtim.
Deryaya dökülen nehir,
Her zaman haddini bilir
ummanında bir damlayım,
Yolunda tükenmeyi seçtim.
Ne şan gerek ne de saray,
Faniler içinde evreni de say.
Sonsuzluğun deryasında,
Evreni zerre içinde seçtim
Gözümdeki perde kalktı,
Vesvese içimde bir nifaktı.
Kendi serrimden geçince,
Tinime huzur demini seçtim.
Beden fani bir gölgeydi,
Geldi geçti, bir imgeydi.
Asıl olan Sensin ya Rab,
Senin nurlu yolunu seçtim.
2018
Hasan Yılmaz 3Kayıt Tarihi : 30.09.2026 10:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!