Haksızlık, kötülük hem de zulümler
Arttıkça insanlık zarar görmekte;
Güzelim dünyayı tüm kirletenler
Her zaman özünü haklı görmekte!
Kendini her zaman haklı görenler
Her şey benim olsun, yetinmem!’ diyor
Sahip olmayınca herzeyi yiyor.
Bu ne açgözlülük, hâlâ istiyor!
Kefenin cebi yok, kabir bekliyor.
‘Herkes beni saysın isterim!’ diyor
Asil ruhlu insan aslını arar
Gösterişe kaçmaz, tabiî yaşar.
Vefalıysa eski dostları arar
Haksızlık, haram ve zulümden kaçar.
Asil ruhlu insan varla yetinir
Gülmesin gözlerim, yüreğim, yüzüm
Kendime geçmez ki bir nebze sözüm
Hakikî dost olsa güvenir özüm
Kahrım kendimedir, alınmayınız!
Gönlüm kırmızı der, yeşili arar
Allahın verdiği ömrü yaşarız,
Rızkı yer içer, her zoru aşarız.
Şükretmek elzemdir yoksa şaşarız;
Kâm almadan göçmek de var dünyadan!
Varla yetinmeli, hırsa gerek yok,
İyiden iyiye elbet fark vardır;
İyi olmamaksa insana ardır.
Oynayamayana geniş yer dardır;
Var gel biraz düşün, bu sana kârdır.
Dürüst davranırsan alırsın takdir;
Karanlıkta gezme, aydınlıkta gez
Karanlık iblise mekân sayılır;
Biraz uyanık ol, tehlikeyi sez
Kötüler kötünün dostu sayılır.
Aydınlık gerçektir, aydınlıkta gez
Çarşıda, pazarda, markette, yolda
Kazıklar uçuşur sağda ve solda!
Evdeki pazarlık çarşıya uymaz;
Atan da, yiyen de kazığa doymaz!
Yıllardır bu böyle sürekli artar;
Kendi gibi bilir herkes herkesi
Kötüyse kötü ve iyiyse iyi.
Sen iyi olursan beklersin iyi
Yaklaşan kötüdür, belki de iyi!
Kendi gibi bilir herkes herkesi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!