Seç Şiiri - İshak Köseoğlu

Seni senle yaşamak mı,
Yoksa sensizliğine alışmak mı?

Kalmayı mı seçerdin yâr,
Gitmeyi mi?

Bir ömür aynı kalpte çiçek açmayı mı,
Bir hatıra olup rüzgâra karışmayı mı?

Bir adın var mı hâlâ bende,
Yoksa yıllar harflerini soldurdu mu?

Adını unutmak ister misin,
Yoksa bir gönülde ölümsüz kalmak mı hoşuna gider?

Söyle...

İnsan sevdiğinden mi vazgeçer,
Yoksa vazgeçtiğini sanıp her gece ona mı döner?

Ben seni seninle yaşadım bir vakit.
Sesinle uyudum, gülüşünle uyandım.
Sonra seni sensiz yaşamayı öğrendim.

Öğrendim dediysem, inanma.

İnsan hasrete alışıyor yalnızca,
Yokluğa değil.

Şimdi hangi sokağa çıksam bir izin var,
Hangi aynaya baksam biraz sen.

Ve bazen düşünüyorum...

Eğer bir gün bütün dünya seni unutsa,
Bir tek ben hatırlasam,

Kaybolmuş mu olursun?

Yoksa ilk defa gerçekten yaşamış mı?

Söyle yâr...

Ben seni içimde bu kadar yaşatırken,

Senin içinde de bana ait bir köşe kaldı mı?

Yoksa ben seni hâlâ severken,

Sen çoktan beni hatırladığın son günü de mi unuttun?