Sanmaki Şiiri - İshak Köseoğlu

Sanma ki diriyim yâr, ölüler de yaşarmış meğer,
Ben yokluğunun yoluna düştüğüm gün öldüm gider.

Ne akıl kaldı başımda, ne menzil kaldı varacak,
Adını andım her adımda, yollar düğüm düğüm çöker.

Bir sesin düşmez mi sağdan soldan şu garip gönlüme,
Giderken ışığı da söndürmüşsün, gecem ezelden beter.

Serseri misâli gezer ayaklarım izinin peşinde,
Gözlerim her kalabalıkta seni arar, seni seçer.

Uzaklardan bir hayâlin görünür de uzanır ellerim,
Dokunamam; duman gibi dağılır, içimde yine keder.

Ne dizimde kuvvet kaldı ne gönlümde sabırdan eser,
Aşkın virajlarında savrula savrula kaldım derbeder.

Fânî iken ölü oldum hayat dedikleri meydanda,
Sensizlik öyle bir uçurum ki düşen kendine erişemez.

Sen giderken bedenim kaldı, aklım da ardından göçtü,
Şimdi bende benden eser yok, adını söyleyen bir nefes.

Kalbim göğsümde atıyor sanırlar, bilseler ki yalan,
O çoktan senin peşine düştü, dönmeyecek bir sefer.

Ey cânân, bir gün çıkıp gelirsen şu harâbe gönlüme,
Mezardan kalkar gibi doğrulur içimdeki bu keder.