Savaşta ölmek Şiiri - Turğay Çeken

Savaşta ölmek isterdim kahraman bir cesur gibi
Ağıtlarla yücelen, gökçe buzul sıcağında
Isınmaz ya içleri ölülerin, hadi oldu say
Benim için, bir seferlik, tedarik usulü bir ödünçlük makamında busenin

Üzerimden hatıralar geçti sen yokken kaldırım taşları ağırlığında
Yollar çok uzakken ütopyasında “HUMAN” denen ortak dilin
İngilizce sevdim seni modasına ayak uydurup ahret dilimin
“I love you, if don’t love me too“gibi klasik cümlelere başvurarak
Ölüler de şaşırır, bilmezsin ölmeden

Kahraman bir cengâver olamadı içim savaşta ölecek kadar
Hep barış istedi yüreğim senle çarpışan düne kadar
Bir ırmak düşün, gözlerini kapa bir an olsun benimle
Her adımda yücelen, beslenen yüreğimle
Ucuna bentler, ucuna tarlalar koy gözlerinle
Her engelde anla ki ruhsuz ruhum seninle

Uzak çöllerin garip bir mahremiydi sızısı bedevi içimin
Kahrına isyan tohumları yetiştiren en nadidesinden
Uzun bir çöl akşamında yağmuru özlemek olsan gerek
Ulu bir sefere çıkmış beyoğlu hıncında sevdamın
Ucu karanlık, sonu dipsiz bir karanlıkta ışığa yürüyen
Ardında kalanları sana yitirten senin peşinde
Ardında olanlara ihanet, cesaret timsallerini

Kimbilir kaç mevsim geçti senin peşinde
Aç, açıkta debeli ve yine sensiz

Gördün mü bak, yine başı sensiz, sonu senli bir yazı oldun anlamsız
Yine benli, yine bensiz ama hep habersiz