Saksıda Açan Gül Şiiri - Kasım Kobakçı

Saçlarına taç yapmış baharın güllerini,
Savuruyor rüzgarda o sırma tellerini,
Görenler unutamaz o tatlı dillerini,
Mahallenin şen dulu kalbimi çalıverdi.
*
Gözlerinde parlıyor gecenin yıldızları,
Kıskandırır edası sokaktaki kızları,
Dindiriyor içimde kanayan sızıları,
Bana doğru bakarken yüzüme gülüverdi.
*
Pencereden sarkıtır kırmızı ipek teli,
Esiyor etrafında sevdanın ılık yeli,
Gözlerinden akıyor aşkın o coşkun seli,
Bütün dertlerim bitip bir anda soluverdi.
*
Sabahları sularken bahçede sarmaşığı,
Büyülüyor herkesi yüzünün o ışığı,
Ben de oldum sonunda bu güzelin aşığı,
Yaralı şu gönlüme bir ümit doluverdi.
*
Elimde bağlama çalıyorum dertli sazı,
Çekilir mi bu yarin bitmeyen bunca nazı,
Yüreğime dert oldu sevdasının avazı,
Sevdamız gökyüzünde yıldızı buluverdi.
*
Bahçesinden topluyor sepetle elmaları,
Gökyüzüne uçurur telli uçurtmaları,
Mahallenin dilinde sevdanın şarkıları,
Sanki bir kuş misali göklere uçuverdi.
*
Geziyor sokakları giymiş ipek fistanı,
Sanki o yaratılmış güzelliğin destanı,
Bağında yeşeriyor sevdamızın bostanı,
Gözlerimin önünde bir hayal oluverdi.
*
Sanki bu yeryüzünde bulunmaz onun eşi,
Isıtıyor kalbimi doğan sabah güneşi,
Söndüremez kimseler yaktığı bu ateşi,
Bir bakışla ruhumu serinden deliverdi.
*
Kömür gibi gözleri, hilaldir kara kaşı,
Yoluna feda ettim şu benim garip başı,
Aşkından döküyorum gözümden kanlı yaşı,
Merhametsiz bu dünya üstüme geliverdi.
*
Mahallenin şen dulu, saksıda açan gülü,
Şakıyıp durur dalda sevdanın o bülbülü,
Rüzgarda savruluyor saçının mor püskülü,
Sonunda bu garibi kalbinden biliverdi.