Çölde Açan Gül Şiiri - İbrahim Bekler 2

ÇÖLDE AÇAN GÜL

Yetiştin imdada, ahir zamanda,
Nurun kalbimize, doldu Efendim!
Sensin gönlümüzün, aşkı ummanı,

Mevla’mızdan geldin, beşere ödül,
Selam olsun sana, çölde açan gül.

Bir güneş inmişti, o gün Hira’ya,
Karanlık mağara, döndü saraya,
Ateş bile küstü, o gün Kisra’ya,

Şekil aldı nurdan, cümle molekül,
Selam olsun sana, çölde açan gül.

Allah’ın adıyla ‘oku’ denildi,
Cehalet perdesi, nura yenildi,
Zalimler kudurdu, mazlum sevindi.

Seherde adını, okuyor bülbül,
Selam olsun sana, çölde açan gül.

İslam’la erittin, o köhne çağı,
Küfre perde oldu, örümcek ağı,
Kör etti batılı, o gün nur dağı,

Senle aydınlandı, karanlık gönül,
Selam olsun sana, çölde açan gül.

Işıktan hızlıydı, binitin Burak,
Işık yılı bile, olmadı ırak,
Allah’ın arşına, o gün çıkarak,

Sana engel değil, cümleler müşkül,
Selam olsun sana, çölde açan gül.

Şehadet aslanı, yeminler içti,
Bedir’i, Uhud’u, Hendeği geçti,
Hamza şehit oldu, cennete göçtü,

Tuğba dallarında, ötüyor bülbül,
Selam olsun sana, çölde açan gül.

İbrahim BEKLER
ANKARA

Not: İlahi olarak Bestelendi