Saklı Çatlak Şiiri - Emir Ergin Koç

SAKLI ÇATLAK

İsmini sildiler kapının pirincinden,
Parmaklarımda kaldı harflerin yarası.
Ben sessizce çıktım o evden giderken,
Meğer içimdeymiş ayrılığın çatlağı.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Yağmur avludaki kireci aşındırdı,
Duvarın altında eski renkler uyandı.
"Unuttum" dediğim her şey ince bir sıvaymış,
Bir yerinden çatladı, geçmiş ortaya çıktı.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Senden kalan ne varsa kaldırdım odalardan,
Perdeler yenilendi, çarşaflar değişti.
Ama duvarın sakladığı o ince çizgi,
Ne kadar örttüysem yine kendini gösterdi.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Artık dönüşüne hazırlanmıyor bu ev,
Kapının önünde ayak sesin beklenmiyor.
Ama gecenin en savunmasız anında,
İçimde bir kapı hâlâ sana açılıyor.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Anladım; bazı şeyler geçmiyor zamanla,
Sadece üstüne başka hayatlar kuruluyor.
İnsan dışarıdan dimdik görünse bile,
En derin çatlağını içinde saklıyor.