Sait Osangü Şiirleri - Şair Sait Osangü

Sen gündüzsün.

Devrim oluyorsun çağında açıyorum
Aklım şu kadarcık bile değil
Uyu uyan çoraplarını giy balığı sev oku dinlen
kafanı kurcala uyu uyan. Sen gündüzsün

Yüzünde ayçiçekler var
Kaskatı bir duvara işlenmiş bir gülüşte gördüm
bunu
Onu burama sen mi çizdin rabbim

Bulutlarında yangın

Geçen haziran bir piyango bileti aldım

Roma’nın bütün taş duvarlarını bilirim
Sandaletim o kadar da eskimemiştir bundan
Ve Fars’ın eski semtlerinden duyulur yokluğum
Şimdi cüzzamlı kimlik taşıyorum cebimde

BALKON ÜZERİNDE BOŞ LAFLAR YA DA
HİÇ BALKONU OLMAMIŞ BİR KENTİN
GÖÇÜ

Fakat nereden
Gezegenin en çok balkonu bu topraklarda üretilir

Solgun ve yoksuldum
Koparılan çiçekler kadar bilirsiniz onları
Duru sulara bırakılmış
Pastel renklerin silindiği
Işığın kırılarak geldiği
Küçük balıkları olan duru sular

Sen benim yalnızlığımın icadısın

Bazı günler Ruhi günüdür
Bugün değil

Taşrada yaşardım

Kaç yerinden bırakılmıştır insan sormalı bunu
Bulutlarımız yandı
Öylesine değil ki sanrılarımızın çaresizliği
Duruşlarımız bütün hengâmemizle
Bütün yüreğimizle
Korkakça sayılabilir belki sayılmalıdır

Yol yemek artı sigorta
Birkaç milyon yılın hesabını tutarak terk edilmiş
bir krallığın çoraklarında adım yok
Uçsuz bucaksız yara bantlarında tökezliyorum
Faul kazanmak için kendimi yere atarsam
bataklığa düşeceğim

I

Karanlık uykularda bir gölgeymiş ölüm
Ve ki zaman vasiyetidir insanın.

II

Düşünüyorum öyle tozdan şeyler

-Nasıl tozdan şeyler mesela?

Belirsiz
Ne olduğu belirsiz