Depreşim Şiiri - Sait Osangü

Yol yemek artı sigorta
Birkaç milyon yılın hesabını tutarak terk edilmiş
bir krallığın çoraklarında adım yok
Uçsuz bucaksız yara bantlarında tökezliyorum
Faul kazanmak için kendimi yere atarsam
bataklığa düşeceğim
Zaman ense kökümde
Tüylerim diken diken
Kirli nefesini duyuyorum fabrikaların
Bacalarından kara dumanlar tütüyor
Otomobillerin hırıltıları eski zaman çirkinliklerini
andırıyor
Kılıçsız bir şövalye cadı avına çıkmış
Tir tir titreyerek saklanıyor kendi yalanlarından
Bilmediği şeyleri söylersem intiharımla tehdit
edecek
Önünde sonunda ben de düşeceğim
Faul verilmeyecek bir pozisyonda yol yemek artı
sigorta
Üç bin kere tekrar da edilse yanlış sevilecek
olanlar var
Üç bin kere doğru söylense yine kılıç
kuşanacaklar
Ve biçare benim kemiklerimden ıslık çıkmaz
Yağmur geçirgenliğim en derime kadar nüfuz
etmiştir
Kafatasımdan çorba içecek hain kostok
Atıl kaplumbağa sana bayramlıklar alacağım
Ay yüzeyince yürüse kabuğuna çekildiğinde
kendini evinde sanır
Tütün tarlalarında yürüyen çocuklar gördüm
Ellerinde poşetlerle uçurtmalar yapıyorlardı
Tütün tarlasında yürüyen bir çocuk uçurtmasını
bulduğu an kendini çocuk sanır
Ciğerimize giren her nefeste biraz daha hatırlarım
Yol yemek artı sigorta
Anlaşabilirsek dünyanın çivisini çakacağım
Hiç kere duvarlara tükürmedim
Daha çetrefilli günahlar biliyorum
Yine de hiç kere duvarlara tükürmedim
Üçlü koltukta diyalektik beni hep yüzüstü bıraktı
Tavanı izlemeyi severdim oysa
Örümcekler boğazıma kaçardı
Benim çorapları katlanmamış çekmecelerimde
daima bir yedek planım olmazdı
Yol yemek artı sigorta karşılığı transferimi
gerçekleştireceğim
İmzalar atılmadan son kez çok yaşa padişahım
Birkaç milyon yılın da hesabını yaparsak
emekliliğim yakındır
Zaman kazanmak için şiir söyleyeceğim.