Sağlam dostlar gerek insana,
Sarsıldığında tutacak omzundan,
Yolunu kaybettiğinde yeniden
Işık olup düşecek avuçlarına.
Hayatın çakıl taşlarını
Bir bir ayıklayan eller gibi,
Sessizce dokunan kalbine,
Gürültüsüz ama derin dostlar
Ne kolaydır aslında kırmak,
Bir kalbi silmek bir çırpıda,
Ama herkes dost olamaz;
Terazisi hassas olan kalır yanında.
Onlar parayı tartmaz, gösterişi bilmez,
İnsanı tartar, özveriyi ölçer,
Sen onlar için neysen,
Onlar da senin için odur zaten.
Hayat her daim tozpembe değil,
Griyi de saklar, siyahı da,
Bazen bir gökkuşağı serer önüne,
Bazen karanlıkta bırakır insanı.
Dostluk da hep aynı renk değil,
Sen beyazı seçersin bir gün,
Ben siyaha yürürüm belki,
Ama yine de kaybolmayız birbirimizde.
Çünkü hiçbir parmak izi
Bir diğerine benzemez,
Hiçbir yürek de
Aynı düşünmez, aynı hissetmez.
Gençliğin ateşiyle bazen
Sözlerimiz sertleşir, yollar daralır,
Fark etmeden kırarız en yakınımızı,
Ve sonra sessizlik sarar aramızı.
Oysa önce anlatmalı insan kendini,
Kelime kelime, yürek yürek,
Çünkü ifade, köprüdür kalpler arasında,
Anlaşılmak en derin ihtiyaçtır belki de.
Dinlemeli kalbin sesini,
O hep iyiyi fısıldar insana,
Ama nefis çekiştirir başka yöne,
Savurur bizi bilmediğimiz uçurumlara.
Ve yine de
Düşer, kalkar, öğreniriz,
Çünkü ne olursa olsun,
İnsanız.
Muhsin yener
Seni sevmekten önce anlamak isterim.
Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de,
Sana hep, hep yeniden başlamak isterim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta