Sağlam dostlar gerek insana, Sarsıldığında tutacak omzundan, Yolunu kaybettiğinde yeniden Işık olup düşecek avuçlarına. Hayatın çakıl taşlarını Bir bir ayıklayan eller gibi, Sessizce dokunan kalbine, Gürültüsüz ama derin dostlar Ne kolaydır aslında kırmak, Bir kalbi silmek bir çırpıda, Ama herkes dost olamaz; Terazisi hassas olan kalır yanında. Onlar parayı tartmaz, gösterişi bilmez, İnsanı tartar, özveriyi ölçer, Sen onlar için neysen, Onlar da senin için odur zaten. Hayat her daim tozpembe değil, Griyi de saklar, siyahı da, Bazen bir gökkuşağı serer önüne, Bazen karanlıkta bırakır insanı. Dostluk da hep aynı renk değil, Sen beyazı seçersin bir gün, Ben siyaha yürürüm belki, Ama yine de kaybolmayız birbirimizde. Çünkü hiçbir parmak izi Bir diğerine benzemez, Hiçbir yürek de Aynı düşünmez, aynı hissetmez. Gençliğin ateşiyle bazen Sözlerimiz sertleşir, yollar daralır, Fark etmeden kırarız en yakınımızı, Ve sonra sessizlik sarar aramızı. Oysa önce anlatmalı insan kendini, Kelime kelime, yürek yürek, Çünkü ifade, köprüdür kalpler arasında, Anlaşılmak en derin ihtiyaçtır belki de. Dinlemeli kalbin sesini, O hep iyiyi fısıldar insana, Ama nefis çekiştirir başka yöne, Savurur bizi bilmediğimiz uçurumlara. Ve yine de Düşer, kalkar, öğreniriz, Çünkü ne olursa olsun, İnsanız. Muhsin yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 15:43:00
Şiiri Değerlendir
yok




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!