Kal sevdiğim, gitme bir yere,
Ömrümce beklerim en güzel halini.
En güzide halin, en berbat halimle,
Seni beklerim ömrüm boyunca.
Ne ister ki insan ömrü boyunca,
Bir çift göze bakamadıktan sonra?
O gözlerin ellerini kavrayamadıktan sonra
Her şey silinir, gölgelere karışır aslında.
Karşı karşıya oturup “Seni seviyorum” diyemeyince,
Kandillerin yandığı günden beri
Ağlarım, dinmeyen gözyaşlarımla.
Bilirim,
Kalbinde bir mahşer meydanı kurulu
Ben o meydanda
Her bakışta
Bir gün kapıma gel,
Aşkın resimlerine bak içerde.
Üzülmeni istemem,
Kıymet bilmeyen sen.
Hadi hadi bırak nazı sitemi,
Uzun yapraklı ağaçların üstüne konan kuşlar,
Bakıştığında anladım, durmayacaklarını.
Kendince kapkara bir kargaydı.
Işıklar kapandı birden, gönlümün kıvrımlarında.
Bir nida bile kalmamıştı,
Her yer zifiri karanlık.
Ay ışığı vurdu yüzüme, soğuk bir hatıra gibi.
Anlayamadım nedenini,
Şu esen rüzgar,
İnsanlığa hükmediyor sanki.
Üstümde beyaz bulutlar,
Karşımda karanlık dağların sessizliği,
Ölümü korkutuyor sanki.
Yazın kış mevsimi yaşayan birinin kardelenisin,
Haftalarca, aylarca, belki günlerce güneşimdin.
Bir veda busesi verdin,
Yitip giden günlerin ardından sessizce.
Kayboluyorum resminde.
Bir sigara yakıp sadece bakıyorum.
Ela gözlerinden,
Beyaz teninden,
Her seferinde bir tutam alıyorum kendime.
Yeni bir âlem yaratılırdı,
Sırf gülen gözlerin için.
Gözlerini kapatma artık,
Bırak ışığın değsin yüzüme.
Esirgeme benden kendini,
Bir bakışın bile yeterdi bana,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!