Bilemiyorum bu kadar düşünceni,
Mutlu olmak için mi, bilemiyorum.
Seni ömrüme katmıştım,
Düşüncene yenileceğini bilemiyorum.
Geleceksin, onu biliyorum,
Gezdim yine senli sokaklardan,
Bu kez yalnız, bir başıma.
Gülüp eğlendiğimiz o tepeye çıkmak,
Ne zor geliyormuş meğerse bana.
Ceplerimizde ısıttığımız elleri hatırladım,
Bir gidişini gördüm ellerimden,
İçimi parçalayan her sözünden,
Gözlerimi alamadığım gözlerinden,
Beklediğim sokağında her geceden.
Sevecek gibi yapıp gülerken,
Ay bile kaçıyor gökyüzünden,
Benden kaçman normal.
Geceleri sevmiyorum,
Veda ettiğin geceleri.
Artık güneşi, sabahı seviyorum.
Kayboldum sensizken bu dünyada,
Evrenimdin, tek sahibimdin…
Kurtar beni,
Ellerinin sıcaklığıyla,
Sesinle yön bulsun yolum.
Gönlümün kıyısında oturup baksam da mehtaba,
Bir ay doğar, denizin öte yakasından.
Yakamozlar uzanır sahil boyunca,
Ama bakıp dokunamadıktan sonra, neye yarar?
Gecelerden ödünç aldım seni düşünmeyi,
Gönlümün kapılarını sonsuza kadar açtım,
Gelmedin hiç, sessiz kaldın.
Böyle olmasını ister miydim hiç?
Bilmeni isterim ki,
Bu kapılar asla kapanmayacak,
Tâ ki sen gelene kadar.
Sancılı bir süreç artık bizim için hayat.
Kendi ellerimizle inşa ettiğimiz hayalleri bile yıktılar.
Müteahhitleri bizdik,
Tuğlaları biz dizdik,
Temelini biz attık.
Peki bizden ne istediniz?
Bir gönül hikayesi anlatırdı gözlerin,
Bilmezdim,
Bu kadar güzel anlatılabildiğini.
Senin sayende öğrendim
Sevmeyi, sevilmeyi…
Senin sayende.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!