Dağlar Boranı
Fecre karşı karlı dağlar aşınca
Gönül bu hasretle dolup taşınca
Yolum garip gurbet ele düşence
Esme deli boran, yâra selam ver.
Seninle güldüm seninle coştum
Ömür maratonunu beraber koştum
Bazen çekilmezdim bazen de hoştum
Dallarımda filiz açtı açalı
Bir kökten ayrı meyveler verdin
DÂR-I MANSUR :
Kâinat zerredir, zerre kâinattır,
Noktanın içinde gizli beyan var.
Özden öze giden ulu sırdır bu,
Dâr-ı Mansur’da bir ulu meydan var.
DAR-I MANSUR’DA HAKİKAT
Dokuz yüz yirmi iki, Mart’ın ayında,
Bir yiğit duruyor aşkın yayında.
Canını bıraktı Hak sarayında,
Dönmedi sözünden, ölse de Mansur.
SON SÖZ : KALEMSİZ ŞAİR
Doymak bilmez nefsin silsin gözünü,
Dünya malı örtsün çirkin yüzünü.
Dostluktan saymayın tek bir sözünü,
Yeter artık yeter, defolun gidin.
Deli Boran
Kader vurdu, yerden yere savurdu
Gurbet elde hasret beni kavurdu
Yüreğimde dinmez bir yara durdu
Esme deli boran, yârdan ne haber?
Derinlikli Bir Yaşam Öyküsü
Bu öykü uzun öykü,
Çok ağırmış insan yükü.
Boşa imiş dünya mülkü,
Söylediğin o son türkü.
Dersiniz
Olur da dünyadan ani gidersem
Kalemsiz bir şair vardı dersiniz
Güneşte gölgenizin ardına sinersem
Cihan ona zaten dardı dersiniz
Ne yemek bilirler, ne ocak yakmak,
Hünerleri ancak bedene bakmak,
Dertleri her gün bir nifak sokmak,
Mutfaktan elini çekmiş kadınlar.
Günde üç öğünü dışardan yerler,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!