Sabır Sancağı Şiiri - Sami Özay

Gözlerinde birikmiş yılların yorgunluğu,
Hiç kimse anlamadı içindeki o boşluğu.
"Gitti" dedin, susarak gömdün sırrını taşa,
Bir ömür helal ettin o gözlerden dökülen yaşa.

Ne sitem biriktirdin ne ah ettin bir kere,
Sevdanı nişan kıldın basıp geçtiğin yere.
Bilesin ki, bu dik duruş, bu vefa,
Dünyada az bulunur, vermese de yar safa.

Ermek kolay mı sandın vuslatın kemaline?
Mevla sabrı giydirmiş o vefalı haline.
Kırılsa da dalların, kurusa da o bağlar,
Hakkı bilen bir yürek mahşere kadar çağlar.

Başını koy yastığa, huzur dolsun sineye,
Mühür vurulmuş artık o sönmez meşaleye.
Yükün ağırdı ama sen lekesiz taşıdın,
Bu fani alemde sen, adın gibi yaşadın...