HATAY'IN İskenderun ilçesinde doğmuştur 32 Yaşında Orta Doğu teknik üniversitesi Kimya mühendisliği Bölümü Mezunu Ticaretle Uğraşan İş insanıdır.Cocuklugundan İtibaren Edebiyata gönül vermiş binlerce eseri Bulunmaktır.
Dört mevsim kar yağar gönlüme…
Ne bahar uğrar içime,
Ne de güneş dokunur yüzüme…
Bir sensizlik çökmüş üzerime,
Adını ansam bile
Üşüyor artık kelimelerim…
Adın geçer kalbe nûr,
Gönle safa ey Nebî…
Eşrefü’l seyyidina
Ey Muhammed Mustafa ﷺ…
Bir kez ansam kutlu adını,
Gönlüm daralır
Kıyam olur Şahım
sığınağım açılır
Talan olur Ömrüm
Bir Cam Gibi dağılır kalbim ah sen yoksan ah sen yoksan
Yalan Olur Ömür Zor gelir
Ah Şu senin sevgin Olmasa
Ziyan Olurum Çöl olurum Mapus olur Ben sensiz Kahrolurum
Ah Şu Senin Gönlün olmasa
Gözümden Akan Yaş Kan Olur Revan Olur
Kaderime Yazılan Adın olmasa
Bir zamanlar, bir adam vardı…
Adını kimse tam bilmezdi.
Çünkü o, sevdiği kadının dilinde başka,
yalnız kaldığında başka biriydi…
Geceleri İstanbul kadar kalabalık,
sabahlara karşı mezarlık kadar sessizdi.
Ay Sevgilim
Ay sevgilim, gecələrin ay üzlü nağılı, Sənin adın düşəndə titrəyər qəlbimin telləri. Bir baxışın bahar edər solmuş ömrümü, Bir susmağın viran qoyar bütün şəhərləri.
Yollarına ümid səpdim ulduzlar sayınca, Hər gecə səni düşündüm səhərlər doğunca. Küləklərə adını verdim pıçıldasın deyə, Sən gəlmədin, həsrət qaldı ürəyimdə doyunca.
Sən mənim ən gözəl arzum, ən saf duamsan, Qaranlıq gecələrimdə doğulan sabahımsan. Əllərim çatmasa da o isti əllərinə, Bil ki, qəlbimin içində əbədi yuvasan.
Ay sevgilim, can sevgilim, bir gün dönərsən, Bu yorğun ürəyimin yarasını silərsən. Əgər qismət ayırarsa yollarımızı bir gün, Yenə də son nəfəsimdə adını eşidərsən.
Gecənin qoynunda bir ulduz kimi,
Adını pıçıldayır könlüm hər gecə.
Sənsiz keçən ömrüm payız bağçası,
Yarpaqlar tökülür ürəyimcə.
Ben eksildim, sen yoktun...
Bir dağın içten içe çöküşü gibi sustum. Kimse duymadı içimde kırılan taşların sesini. Gökyüzü maviliğini korudu, Kuşlar yine sabahlara uçtu, Dünya dönmeye devam etti. Bir tek benim zamanım, Gittiğin yerde kaldı.
Ben eksildim, sen yoktun...
Sonbahar, bütün yapraklarını Benim kalbime bıraktı sanki. Hangi sokağa baksam Yarım kalmış bir vedanın izi vardı. Rüzgâr bile senden kalan boşluğu taşıyor, Gece ise adını söylemeye cesaret edemiyordu.
Bir gün değil, Bir ömür sürdü yokluğun.
Saatler pas tuttu duvarlarda, Takvimler aynı acıyı çevirdi durdu. Ben her sabah biraz daha eksildim; Bir gülüşüm gitti, Bir umudum söndü, Bir parçam daha karıştı karanlığa.
Ben görünmez miyim?..
Canımı yaktınız,
Gün geldi kanattınız,
Gün geldi bir yaprak gibi
Savurup salladınız…
Umutlarımızın riyavetsiz diyarlara göç ettiği gibi
Gözlerimden akan yaşların dirhem dirhem tükenmişligi gibi
Acımasız anlarimizin ruhumuzu çürüttüğu gibi Unutma beni
Kıyafet siz sözlerin bizimle anlam kazandığı
Ve yazdigim her satırin seninle şahlandigi gibi
Dolu dizgin akan bir nehirin kükreyen sancısı gibi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!