Saat Şiiri - Ekin Özmen

Sonsuzluk;
Yelkovanın tüm gün peşinde koştuğu on ikisi.
Altın arabayı bal kabağına çeviren zirvesi.
Dönen çarkların birbirine değme hevesi.
​
Gücün güce yettiği bir gece yarısı.
Akrebin zehrini ansızın saldığı
Yelkovanın acı içinde kıvranarak sustuğu,
On ikiyle sabah arasındaki boşluk.

Sonsuzluk; on iki fitilin yanmaya ahdettiği,
Ateş çemberinde kıstırdığı akrebi
Kendi zehriyle değil, kavurarak öldürdüğü,
Kahramanlık sanılan bir intihar süsü.

Kirpiklerin kanatlarını çırptıkça
Göz çukurlarında birikir morluklar.
On iki mum yakarsın geceye
Ay yerine, güneş yerine.

Her fitil kendi kendini söndürür
Bir daha yanmamak üzere.

Saatin kuşu bir kez daha öter
Akrebin düşmanına haber verircesine.
Yelkovan peşinden koşmaya başlar yine
Koşar, sonsuz kere on ikisine.