Irak Şiiri - Ekin Özmen

ya ben aynaya bakmıyorum ya sen bana
sırrı buymuş meğer arkası dönük suretinin

günler de geceler gibi yangın geçiyor
kurak yurdundan kaçıyor ağustos böcekleri
pencereme her sabah sazlı sözlü konuyorlar
bir türkü tutturmuşlar uzun hava yakıyorlar
zavallılar çığlık çığlığa tutuşuyorlar
türkülerini yakıyorlar belki de ağustostan
bu ateşin söneceğini zannetmiyorum

ya sen beni görmüyorsun ya ben çok uzaktayım

göz kenarlarına birikmiş çizgilerden anlamalıydım
hem sırıksın biraz hem dengesiz yürüyordun
yorgun cılız bir deveye benzetiyordum seni
aslında miyoptun sen nereye baksan ben yoktum
üzerime eğiliyordun ondan eğreti duruyordun
bakışlarımızın buluştuğunu anımsamıyorum

ya ben çok uzaktayım ya da sen unuttun bizi

ben kalkıp da baştan sona anadoluyu dolaştım
sarıkızla karşılaştım canımı zor kurtardım
ölmedim ilk zehri sende tattım alıştım
kalktım vilayetler gezdim en tehlikelisinden
benim olmayan milletlere misafirliğe oturdum
güneşi soldan doğurdum yine soldan batırdım
maviyi de özledim ne zamandır kaybettiğim
yürüdüm yürüdüm baktım ki Iraktayım
bu sebepten ki gönlünden de ıraktayım
yolumu kaybettim, dönüşü bulamıyorum.