Ruler Ackgz Şiirleri - Şair Ruler Ackgz

Diz çöktü nefs, Sustu heceler. Bir tufan birikiyor kirpiklerimde. Lal oldu o ilahi feryat, Dudaklarımda donan mühür. Uzanıyor ellerim, Dokunuyor mutlak boşluğa. Menzilsiz bir firar bu bendeki. 𝓡 𝓤 𝓛 𝓔 𝓡

Biliyorum, kız kardeşim de hiç beğenmiyor bu dertli halimi, Şiirlerimi çok hüzünlü buluyor, "tek bir damla gözvyaşı olmasın" istiyor içinde. Ama gel gör ki içimde coğrafyası dağılmış bir keder silsilesi var artık. Kara bulutlar gibi çarpıştığım kocam her türlü canımı yakarken, Hangi harfe tutunsam, dilimin ucunda bir uçurum büyüyor şimdi. Kelimelerim yetersiz, evet, kelimelerim bu evdeki yangına mukayyet olamıyor, Çünkü göğsümde taşan bu sızının dünyada henüz bir alfabesi yok. Anlatamıyorum kimselere , dünyaya da; Odam sessiz, gökyüzü kapkara, zaman bir mengene, Ben ise kendi içimde biriken ağır sessizliğin altında kalıyorum her gece. Şu açık gri kedimin masumiyetine , içimi parçalayan bakışlarına sığınıyorum, Alnındaki düz çizgi kadar , bir labirentin tam ortasındayım. Tırnaklarımla kazıyorum çıkışları, gitmekle kalmak arasında tükenirken, Yaşadığım ne varsa,karabasan gibi çökmüş gençliğimin üzerine. Uykularımdan sıçrayarak uyanıyorum bu amansız yabancılıkta, Çektiğim acıların hesabı tutulmuyor, tartısı yok bu dünyada, Her darbede, her onur kırılışında biraz daha eksiliyor insanlığım. Yine , bu fırtınanın en karanlık, en dipsiz yerinde bile, Bir kurtuluş kapısı arıyor gözlerim, Bir nefeslik aydınlık inatla. Ne olur, diyor içimdeki büyümeyen çocuk, bitsin artık bu kıyım. Ben bu kapkara esaretin, bu canımı yakan ellerin içinden çekip çıkarmak istiyorum ruhumu. Benim en çok canımı yakanların gölgesinden sıyrılıp, Kendi çıplak ayaklarımla yürümek istiyorum düzlüğe. Esirgenmiş bir şefkatin peşinde heba olmasın ömrüm... 𝓡 𝓤 𝓛 𝓔 𝓡

Neden aklın hüzünleri bedenimin arzularına mezar oluyor? İçimde yankılanan suskunluklar düşlerimi gömüyor, umutlarımı gömüyor. Ve ben, Neden? kendimden çalınan bir hayatla sessizce yürüyüp duruyorum 𝓡 𝓤 𝓛 𝓔 𝓡

Elini eteğini çekiyor ruhum yeryüzünün bütün kalabalığından, Vazgeçmem gerekiyor artık havadan, sudan, gökyüzünün mavisinden. Kedilerin uykusundan... Klasiklerimden... Tchaikovsky’nin hüzünlü Kuğu Gölü’nden... Zorlamayın beni kendimi anlatmaya, zorlamayın dünyanızı anlamaya, Kendi içimin girdabıyla, kendi derin yalnızlığımla meşgulüm. Kulak tırmalayan bir vızıltıymış meğer dünyanın beyhude telâşı, Ruhumun sarıldığı yegâne hakikat; sadece atların hür koşmalarıymış. Sade yaşayıp sessizce mutlu olmama, kendim kalmama izin verin, Keyfimi kaçırmayın, tüketmeyin kalan son sabrımı, bulandırmayın huzurumu, Fani dünyadan dargın gitmeyeyim, Kendi ellerimle gömdüğüm ölülerim, kendi içimde devasa yıkımlarım var. Hayal kırıklığına uğrayan gözlerinize aldırmıyorum nihayet, Kendimi bildim bileli böyleydim, sığamadım sizin sahte kalıplarınıza. Çere çöpe, kof bir imana teslim olmak ezelî bir aldanışmış, Baş tacı ettiğim eller ömrümü bir çırpıda harcarken, İçimde çırpınan yaralı kuğunun hüzünlü esaretine teslim olmuşum, Yine de fısıldıyor kalbim en tanıdık teselliyi: Adima azap ayeti indirilmiş degil ya! Vardır bir yolu… Düzelirim. 𝓡 𝓤 𝓛 𝓔 𝓡

Tadilat nedeniyle kapalıyım. Yıkık dökük duvarlarım, kırık camlarım var bu ara, İçimde hummalı bir inşaat, dilimde bitmek bilmeyen bir yara. "İyi değilim" dersem aforoz edilirim biliyorum, Yaka paça kapının önüne konulmaktan korkuyorum. Nereden buluyorsam bu teşbihleri, bu acı betimlemeleri, Güzel cümle fakiriyiz diye, anlatamıyoruz ki geçen günleri. Hâlimizi de izah edemiyoruz kimseye, Vallahi bu bir dram, dokunuyor kalbime. Penceremden odama dikdörtgen bir gri doluyor, Gökyüzü bile rengini kaybetmiş, halime ağlıyor. Yağmur damlaları camlarda kirli izler bırakıyor, Ve inanır mısın, buna bile canım çok sıkılıyor. Güneşsiz gökyüzünü düşünüyorum saatlerce, Eski bir melodi yankılanıyor odada, sessizce. Fondaki şarkıyla içimden avaz avaz susuyorum, Zamanın durduğu o boşlukta kayboluyorum. Yine aylardan kasım, Sanki bu mevsimde kaldı bir yarım. Eksilen benim, azalan benim, biten bendeki o eski ezgi, Hazan sızım bu, içimin hiç geçmeyen esintisi. Bir sorum var kendime, yankılanır boşlukta: Ruhun nerede? Ve en son ne zaman, gerçekten kendine sarıldın? En son ne zaman acılarına "geçti" diye fısıldadın? Karamsarım bu günlerde, her şey bir yük omuzlarımda, Ama birkaç güzel şiir okudum dün gece, Değişti ruhum, bir nebze de olsa bittim derken hece hece. Yine de sığmıyorum bu dar kalıba, bu sokağa, bu kente, Mısrasızım, birikir cümleler içimin dilinde. Bir "ah" ile bir "amin" arasına gerilmiş ince bir sırattayım, Ne düşebiliyorum o sonsuz boşluğa ne de huzurlu bir hayattayım. Zifiri bir bekleyişin, gün yüzü görmemiş güneşiyim sadece, Doğsam da aydınlatmıyor günümü, yakıyor içimi bu gece. Benim hududumda gece böyle, uzun ve derin, Benim dünyamda her yer sessiz, her yer heryerde. Sessizliğin sesine gömüp tüm çığlıklarımı, Susuyor ruhum, can sızım içimde. Biraz bağınık ortalık. Tadilat nedeniyle kapalıyım... 𝓡 𝓤 𝓛 𝓔 𝓡

Yaşıyordum acıların, endişelerin ortasında, Bu yazgı usandırmıştı beni iyice… Tam insanın kendini asacağı bir havadayken Tanık ediyorum sana yaşananları— Haksızlıklarını, her türden kahpeliklerini. 𝓡 𝓤 𝓛 𝓔 𝓡