Refik Şiiri - Hacı Ahmet Küçük

Bir Refik vardı bu sarımsı uçsuz bucaksız topraklarda ,
Neşesi ,koşturmacası,mücadelesi hayran olunası ,
Kaybetti Refikasını , onla birlikte de neşesini ,
Durdu tüm koşturmacası , mücadelesi
Artık sanki buzdan farksız bedeni, tutmuyor elleri .

Refik imanına yakıştırmadı of bile demeyi,
Sabrı dilendi, sığındı merhamet kapısının sahibine,
Dudaklarından dökülen sadece üç kelime ,
Zorlaştırma kolaylaştır. Amin.

Refik bir başka uyandı o gecenin sabahına ,
Refikanın yok oluşu hiç olmamışcasına,
Hafızası , sildi ondan bu vakitsiz gidişi ,
Eli telefona gitti ,aramaya yeltendi,herşey başa döndü . O artık yoktu .

Kalk yerinden tek sen değilsin kaybeden,
Toparlan tek sen değilsin terk edilen,
Sil içindeki puslu havayı tek sen değilsin üşüyen,
Kabullen , ölenle ölünmüyor , geri gelmiyor giden .

Ateş düştüğü yeri yakar belki ama
Mahalle is içinde kaldı,
Bu yangın dinecektir elbet ama
Mahalleli, Refikten eksik kaldı.

Tüm mahalle pencerelerde ,Refik sahnede ,
Film gibi izleniyor içindeki arbede ,
Sonu mutlu bitecek diye sabırla izleniyor bu hadise ,
Mahalle pencerelerde , Refik sahnede .

Zaman ilacı Refik’e de iyi geliyor sanki,
İçindeki boşluğu gömüyor diri diri ,
Sanki hiç yaşanmamış hiç yaşamamış gibi
Dönüyor önce kendine sonra mahallesine .

Refik kendi söküğünü kendi diken cinsten,
Kapatıyor yaralarını , saklıyor elden,
Koparmıyor izleyicisini bu drama yüklü filmden,
Anlatmıyor saklıyor Refikasını acının tadını bilmeyenlerden .