Aferin Çocuk Şiiri - Hacı Ahmet Küçük

Memleket nedir diye sordu kızım,
Ekmektir , emektir , kavgadır dedim şahadet parmağımı kaldırarak
Şaşkın bir çift gözle ''anlamadım babacım'' dedi
Uyurken masal okuyan baban , hastalandığında baş ucunda iyileşmeni bekleyen annendir dedim
Döndü ve memleketimi çok seviyorum o halde dedi o küçük kollarını göğsünde bağlayarak .

Şimdi sana bir vasiyetim var evlat,
Oku, yaradan Rabbinin adıyla oku ,
Koru, yere düşeni bir tekmeden daha koru,
Gör, senden uzakta sen gibi olmayanı gör ,
Ver ,gönlünü; gönlüyle görene ver,
Vur, hakkını; hakkı görenin göğsüne vur,
Herşey ol , kandıran olma evlat .

Ben artık eskiye dönmek istiyorum kızım ,
Kimsenin ,kimsenin hakkına göz dikmediği,
Komşum bugün siftah yapmadı ona gidin diyen gönlü geniş esnafların olduğu ,
Ailecek toplanıp hoş sohbet edilebildiği ,
Mahkemelere düşmenin kariyer olarak değil ,utanç olarak anıldığı ,
Çocukların sokaklarda özgürce koşturduğu,
Merdivenlerde oturup tüm mahalleyi izleyen koca memeli ,sorgu meleği teyzelerin olduğu ,
Korkunun değil , güvenin olduğu günlere .

Eskiye değil eksiye gidiyor memleket,
Sağlığına değil yokluğuna içiyor bu millet,
Hayallerinin yokluğuna, heyecanlarının katline
Umutlarının başka bahara kalmasına
Sağlığına değil yokluğuna içiyor bu millet .

Büyü babacım büyü,
Hırsıza verme aman
Komşuna ol kalkan
Ailecek mutluluğa sarkan
Teyzelerin ellerini öpüp başına koyan
Biri ol, memleket gibi . Özlenen gibi .

Şimdi sen söyle memleket nedir kızım? ,
Memleket ben neysem, bir fazlası babacım dedi şehadet parmağını kaldırarak havaya ,
Sen ne olacaksın kızım ? Dedim,
Ben iyi olacağım o en iyisi dedi, sustum ,durdum.

Aferin çocuk, “Çocuğun babasından kocaman bir AFERİN”