Recep Akıl Şiirleri - Şair Recep Akıl

Radikal İslam, siyasal İslam, soft İslam vs. Yok böyle bir şey
.
İslam Kur'an ve sünnetle sabittir. Başka bir araç, gereç ve tanıma ihtiyacı yoktur. Her önüne gelenin yüce dinimize bir takım yakıştırmalarda bulunması hadsizliktir. Değilse bile cahilliktir.

Bir takım uygulamalar sebebiyle ortaya çıkan aksaklıklar ve yanlışlar sahiplerini bağlar; Cenab-ı Hakk'ın efendimiz aleyhisselâtu vesselâm ile gönderdiği İslam dinini değil.

İzlediğim bir filmde Harvard’da tıp okuyan genç delikanlı arkadaşıyla burs konusunu konuşurlarken lafının bir yerinde “Okul ve günlük şahsi giderlerim için 300 bin dolara ihtiyacım var,” diye bir laf etti.

300 bin dolar… Hayır, Türk lirasına çevirmeyeceğim.

'Yolgeçen hanı' diye bir deyim vardır ya hani, herkes bilir. Daha çok selam vermeden gelip geçenler için söylenir, ikaz mahiyetinde.

Evet, han dediğin eskinin oteli, gelen kalır, işi biten alır dengini çeker gider. Yani yolgeçen hanı, yani sözü edilen.

Hah işte, dünya da öyle, yolgeçen hanı, insan için. Yalnız insan için mi? Bu dünyadaki her tülü canlı için de öyle. Gelişimiz pek selâmsız olmasa da gidişimiz selâmsızdır. bir "eyvallah" diyecek zaman bulamayız hiç kimseye.

Yaratılmış olan her şey belli bir zaman için bu dünyayla ilişki halindedir. Dünya sahnesine çıkan her canlı için mutlak bir son var ve insanoğlu da bundan beri değil.

Bu kesin gerçek karşısında yapılabilecek hiçbir şey yok. Bunu tüm canlılar içinde bir tek insan biliyor ama buna rağmen yine de bilerek ve isteyerek hırsının ve bencilliğinin kurbanı olmayı seçiyor.

Kendi iradesiyle...

YANSIMALAR 209 MÜMİN

Mümin, bal arısı gibidir; hep güzel, temiz, helal şeyler yer ve hep güzel şeyler üretir. Her yere konar ama hiçbir yeri ne kırar, ne bozar.

Mümin, hurma ağacı gibidir; meyvesi daima yenir, yaprağı hiçbir zaman solmaz.

Şu 'adamın dibi' lafına fena halde kafam takılıyor benim.

Aklı evvelin biri hakareti iltifat yapmış, düşünme özürlü kuş beyinliler de sözüm ona marifetmiş gibi tekrarlıyorlar bu aptalca lafı.

'Dip' çukurun bittiği yerdir. Sen de sana yapılan hakareti iltifatmış gibi kabul ediyorsun. Geri zekâlılık değil de nedir bu?

Atmış olduğumuz her adımdan, yapmış olduğumuz her şeyden sorumluyuz.

Bunun böyle olduğunu bilmeyen birilerini bulmak pek mümkün değil, lâkin kabullenebilecek insan ara ki bulasın.

Bir şeyi daha iyi biliriz; ne kadar kabullenmesek de her yaptığımızla ardımızda izler bırakırız.

Asla kimseye, özellikle de sevdiklerine hiçbir şeyi dayatma.

Sen şekersiz çay seviyorsun diye muhatabın da sevmek zorunda değil. Bırak herkes kendi tercihini kendi bildiği, sevdiği, istediği şekilde yapsın.

Önerilerde bulunmak hakkına sahipsin ama o kadar. Ondan ötesi senin değil, karşındakinin kararı olmalıdır ve bu karara saygı duymalısın.

Hayat düz bir şerit halinde ilerliyormuş gibi görünüyorsa da aslında kısır bir döngüden ibaret.

Evet, ömrün boyunca hep ileriye doğru yürüyorsun, hiç durmadan. Önüne hedefler koyuyorsun. Bu hedeflere ulaşabilmek için menziller geçiyorsun, merhaleler aşıyorsun ama sonunda bakıyorsun ki aynı yerde, başladığın noktada, başladığı gibi bitmiş bu yürüyüş.

Biz bu kadim gerçeği hayatın devir daiminden biliyoruz zaten. Lâkin kendimizi öyle bir kaptırıyoruz ki zamanın akışına o son noktaya geldiğimizde anlıyor, kavrıyor, kühnüne vakıf olabiliyoruz ancak.

Her hangi bir durumda haksız olmak nefsime çok ağır geliyor, yenilmiş olma duygumu körüklüyor.

Lâkin aklıselim ön plana çıkıp doğru düşünebilmeyi başarırsam görüyorum ki ders çıkartmak lazım.

O dersi çıkarıyor muyum? Orası biraz karışık, pek belirgin değil ama sesimi kısıp durumu sineye çekmeyi genellikle başarıyorum.